เรื่องย่อและข้อมูลของ Barry Season 1
นักฆ่าจะวางปืนเพราะหลงแสงไฟเวทีเนี่ยนะ? บ้าไปแล้วป่ะ แต่แม่งเกิดขึ้นจริง! นี่คือ ซีรีส์ แบร์รี่ Season 1 เรื่องของมือปืนสุดเย็นชาจากมิดเวสต์ที่บินมาทำงานที่แอลเอแล้วดันหลงเข้าไปในคลาสการแสดงแบบงงๆ จากคนที่ใช้ชีวิตด้วยการลั่นไก กลายเป็นคนที่ต้องท่องบท ร้องไห้หน้าชั้นเรียน แล้วดันรู้สึกมีชีวิตครั้งแรกในรอบหลายปี ปมใหญ่ของทั้งซีซันมีประโยคเดียวเลยคือเขาอยากเลิกฆ่าคนเพื่อเป็นนักแสดง แต่โลกเก่ามันไม่ยอมปล่อยเขาไปง่ายๆ แน่นอน ความพีคคือโทนเรื่องมันเหวี่ยงโคตรโหด เดี๋ยวขำลั่น เดี๋ยวหน้าชา เดี๋ยวมือสั่น เพราะมันคือส่วนผสมของตลก หนังชีวิต และอาชญากรรมที่ตีกันในหัวของคนคนเดียว แล้วคำถามที่ลอยอยู่ตั้งแต่ต้นจนจบคือคนอย่างเขาจะมีสิทธิ์เริ่มต้นใหม่ได้จริงเหรอ หรือแค่ฝันกลางวันก่อนเลือดสาดอีกรอบ คืนนี้เตรียมใจไว้เลย เพราะแค่ตอนเปิดก็หยุดดูไม่ได้แล้ว ความมันอยู่ตรงที่แบร์รี่ไม่ใช่พระเอกเท่ๆ ที่คุมเกมได้หมด เขาคือคนหลงทางชัดๆ เป็นอดีตทหารที่ติดอยู่ในงานนักฆ่าเพราะไม่รู้จะไปไหนต่อ ชีวิตแห้งเหมือนกระดาษทราย ตื่นมา รับงาน ยิง จบ กลับห้อง ไม่มีเพื่อน ไม่มีความฝัน ไม่มีแม้แต่เหตุผลจะยิ้ม จนวันที่เขาต้องตามเป้าหมายเข้าไปในคลาสแอ็กติ้งที่แอลเอ ทุกอย่างเปลี่ยนในห้าวินาที แสงไฟ เสียงปรบมือ สายตาของคนที่มองเขาเป็นคน ไม่ใช่อาวุธ มันเหมือนโดนไฟช็อตกลางอก เขาแสดงห่วยแตกมากในตอนแรก เกร็ง ตัวแข็ง เสียงสั่น แต่ครูกับเพื่อนร่วมคลาสดันเห็นอะไรบางอย่างในความดิบของเขา แล้วเขาก็ติดใจความรู้สึกนั้นแบบถอนตัวไม่ขึ้น ปัญหาคือเขาไม่ได้มาแอลเอเพื่อเรียน เขามาเพื่อฆ่า แล้วงานนั้นยังค้างอยู่ เป้าหมายยังไม่ตาย คนจ้างยังรอคำตอบ และคนที่ส่งเขามาก็ไม่ใช่คนที่จะพูดว่าไม่เป็นไรน้องไปตามฝันเลย เขาต้องโกหกสองทาง โกหกโลกอาชญากรรมว่าเขายังเอาอยู่ โกหกโลกการแสดงว่าเขาเป็นแค่หนุ่มธรรมดาที่อยากเป็นดารา ทุกครั้งที่เขาพยายามทำตัวดี พยายามไม่รับงาน พยายามซ้อมบท ท่องจำ ทำความเข้าใจอารมณ์ของตัวละคร โทรศัพท์เครื่องนั้นก็ดังขึ้น งานใหม่ เงินก้อนใหม่ ข้ออ้างใหม่ แล้วเขาก็ต้องกลับไปใส่หน้ากากเย็นชาอีกครั้ง ความตลกร้ายของเรื่องนี้คือทักษะนักฆ่าดันเอามาใช้ในการแสดงได้เฉย ความนิ่ง ความโฟกัส ความจำรายละเอียด มันทำให้เขาดูมีของบนเวที แต่บาดแผลในใจจริงๆ ที่เขาไม่เคยกล้าแตะ ดันกลายเป็นเชื้อเพลิงชั้นดีให้การแสดงของเขาแรงขึ้นเรื่อยๆ ยิ่งเขาอยากหนีอดีต อดีตยิ่งตามมาหลอกหลอนบนเวที แล้วคนดูอย่างเราจะนั่งไม่ติดเลยเพราะไม่รู้ว่าฉากต่อไปจะฮาหรือจะโหด จะมีคนหัวเราะหรือมีคนตาย สิ่งที่ทำให้เรื่องนี้ต้องดูรวดเดียวไม่ใช่แค่พล็อตนักฆ่าอยากเป็นดารา แต่มันคือเครือข่ายความสัมพันธ์รอบตัวแบร์รี่ที่โคตรปั่นแล้วก็โคตรจริง ทุกคนเหมือนกระจกคนละบานที่สะท้อนด้านใหม่ของเขาออกมา เริ่มจากครูสอนการแสดงจอมอีโก้ที่ปากจัด ด่าเก่ง แต่ลึกๆ คือคนที่หิวการยอมรับไม่แพ้กัน เขามองแบร์รี่เป็นทั้งลูกศิษย์ ทั้งโปรเจกต์ ทั้งเครื่องมือพิสูจน์ว่าตัวเองสอนคนได้ เขาผลักแบร์รี่แรงมากให้ขุดอดีตมาใช้ ทั้งที่ไม่รู้เลยว่าอดีตนั้นมีศพจริงๆ อยู่ข้างหลัง แล้วก็มีเพื่อนร่วมคลาสสายละครเวทีเต็มขั้น ทั้งคนมั่นเกินเบอร์ คนอินเกินเหตุ คนที่อยากดังจนตัวสั่น พวกเขารับแบร์รี่เข้าก๊วนแบบงงๆ ชวนไปปาร์ตี้ ชวนไปซ้อม ชวนไปเม้าท์หลังเลิกเรียน ทำให้แบร์รี่ที่ทั้งชีวิตไม่เคยมีเพื่อน ได้ลิ้มรสคำว่าแก๊งครั้งแรกในชีวิต มันอบอุ่นจนใจเจ็บ เพราะเรารู้ว่าเขาปิดบังความจริงใหญ่เบิ้มอยู่ แล้วก็มีสาวนักแสดงทะเยอทะยานคนหนึ่งที่กลายเป็นทั้งแรงบันดาลใจ ทั้งความรักครั้งแรกแบบลนๆ ของเขา เธอเก่ง เธอพุ่ง เธอไม่ยอมให้ใครมาขวางฝัน เธอมองเห็นความเปราะบางในตัวแบร์รี่แล้วดึงมันออกมาโดยไม่รู้ตัว ความสัมพันธ์ของคู่นี้คือน่ารักปนหน่วง เพราะยิ่งเขาใกล้เธอมากเท่าไหร่ เขายิ่งกลัวว่าเงามืดของตัวเองจะทำร้ายเธอ อีกฝั่งคือโลกเก่าที่ไม่ยอมปล่อย ทั้งคนกลางที่คุมงานเขา เป็นพวกพูดจาเหมือนพ่อพระแต่จริงๆ คือเจ้าหนี้ชีวิต คอยเตือนว่าอย่าลืมว่าใครป้อนข้าวป้อนน้ำแก คอยลากเขากลับไปด้วยทั้งบุญคุณ ทั้งคำขู่ ทั้งเงิน แล้วก็มีพวกมาเฟีย พวกนักเลงแอลเอ พวกตำรวจที่เริ่มดมกลิ่นแปลกๆ ทุกฝ่ายมีเป้าหมายของตัวเองหมด ไม่มีใครเป็นตัวประกอบ ทุกคนพร้อมจะระเบิดใส่กันได้ทุกเมื่อ แบร์รี่เลยต้องเล่นละครสองโรงพร้อมกัน โรงหนึ่งคือบนเวทีที่ต้องเปิดใจให้หมดเปลือก อีกโรงคือในชีวิตจริงที่ต้องปิดปากให้สนิท ความตึงเครียดมันสะสมทีละนิด จากเรื่องโกหกเล็กๆ กลายเป็นแผลใหญ่ จากเพื่อนที่ไว้ใจ กลายเป็นคนที่ต้องระแวง จากงานที่คิดว่าจะจบง่ายๆ กลายเป็นสงครามที่ลากคนบริสุทธิ์เข้ามาเกี่ยว แล้วเสน่ห์ของซีซันนี้คือมันไม่เล่าแบบเป็นตอนจบในตอน แต่มันร้อยทุกอย่างเป็นเชือกเส้นเดียวที่รัดคอแน่นขึ้นเรื่อยๆ ดูตอนหนึ่งจบแล้วมือมันจะกดต่อเองอัตโนมัติ เพราะอยากรู้ว่าเขาจะรอดจากการโกหกครั้งนี้ยังไง ใครจะจับได้ก่อนกัน ระหว่างครู เพื่อน แฟน หรือตำรวจ แล้วเขาจะเลือกอะไรระหว่างโอกาสที่จะเป็นคนใหม่กับความภักดีบิดๆ ที่มีต่อโลกเก่า อีกอย่างที่โคตรดีคือจังหวะเล่าเรื่องของซีซันแรกนี้ มันเร็ว มันแน่น มันไม่เสียเวลาเลย เปิดมาปุ๊บเข้าเรื่องปั๊บ ไม่มีน้ำ ไม่มีฉากยืดให้หาว ทุกตอนมีทั้งมุกที่ขำแบบไม่ทันตั้งตัวและฉากที่ทำเอากลั้นหายใจ สลับกันแบบคนทำโคตรรู้จังหวะคนดูมือถือตอนดึก บางฉากกำลังฮาเพื่อนในคลาสเล่นใหญ่รั่วๆ อยู่ดีๆ ตัดไปอีกฝั่งที่เป็นดีลอาชญากรรมแล้วบรรยากาศเปลี่ยนเป็นเย็นยะเยือกในสามวิ มันคือความรู้สึกแบบหัวเราะทั้งที่มือยังสั่น แล้วภาพของแอลเอก็ถ่ายออกมาได้มีเสน่ห์มาก ด้านหนึ่งคือเมืองแห่งความฝัน มีแสงไฟโรงละคร มีบาร์หลังเลิกเรียน มีอพาร์ตเมนต์โทรมๆ ที่เพื่อนมานั่งซ้อมบทกัน อีกด้านคือลานจอดรถเปลี่ยวๆ โกดังร้าง เสียงปืนที่ดังแล้วเงียบหายไปในความมืด สองโลกนี้ซ้อนทับกันในตัวแบร์รี่คนเดียว แล้วการแสดงของตัวหลักคือแบกทั้งเรื่องไว้แบบเหลือเชื่อ สายตาเดียวสื่อได้ทั้งความกลัว ความเหงา ความโหด และความอยากมีชีวิตที่ดีกว่านี้ คนดูจะทั้งสงสาร ทั้งหมั่นไส้ ทั้งเอาใจช่วยเขาในเวลาเดียวกัน แบบเชียร์ให้รอดแต่ก็รู้ว่าเขาทำผิด แบบอยากให้เขาสมหวังบนเวทีแต่ก็เสียวว่าสักวันความจริงจะระเบิด ทุกตัวละครสมทบก็มีมิติหมด ไม่มีใครดีสุด ไม่มีใครเลวสุด ทุกคนมีความฝัน มีความกลัว มีเหตุผลเห็นแก่ตัวเล็กๆ ที่ทำให้เรื่องมันจริงและเจ็บ ยิ่งดูยิ่งรู้สึกว่านี่ไม่ใช่แค่เรื่องนักฆ่า แต่มันคือเรื่องของคนที่พยายามจะเป็นคนที่ดีขึ้นทั้งที่มือยังเปื้อนเลือด เป็นคำถามที่แทงใจมากว่าเราจะนิยามตัวเองจากอดีตหรือจากสิ่งที่เราพยายามจะเป็นตอนนี้ แล้วถ้าสังคมไม่ให้โอกาส เราจะสร้างโอกาสเองได้ไหม หรือต้องจ่ายด้วยราคาที่แพงกว่าเดิม ใครที่ชอบหนังแอ็กชันจะได้ฉากลุ้นระทึกที่ดิบและสมจริง ใครที่ชอบระทึกขวัญจะได้เกมโกหกซ้อนโกหกที่พลาดนิดเดียวคือตาย ใครที่ชอบดราม่าจะได้การขุดปมในใจแบบลึกจนจุก ใครที่ชอบตลกจะได้มุกหน้าตายจากวงการละครเวทีที่แซะกันเจ็บๆ แต่ฮาจริง ครบทุกอารมณ์ในเรื่องเดียวโดยไม่รู้สึกยัดเยียดเลย พูดเลยว่าซีซันนี้เกิดมาเพื่อดูรวดข้ามคืนแบบไม่ต้องพักหายใจ เพราะมันสั้น กระชับ จบแต่ละตอนแบบค้างคาให้ต้องกดต่อ แล้วภาพรวมทั้งซีซันคือการเดินทางจากคนไร้ตัวตนสู่คนที่กล้าฝันครั้งแรก แต่มันไม่ใช่เส้นทางสวยๆ มันคือทางลูกรังที่เต็มไปด้วยเลือด คำโกหก และบทเรียนราคาแพง ยิ่งแบร์รี่พยายามเป็นนักแสดงที่ดีขึ้นเท่าไหร่ เขายิ่งต้องเผชิญหน้ากับด้านมืดของตัวเองชัดขึ้นเท่านั้น แล้วคนรอบตัวก็ยิ่งผูกพันกับเขามากขึ้นเรื่อยๆ จนเราอดคิดไม่ได้ว่าถ้าวันหนึ่งทุกอย่างแตก ทุกคนจะยังมองเขาเหมือนเดิมไหม ความผูกพันในคลาสการแสดงนี่แหละคือยาเสพติดที่ทำให้หยุดดูไม่ได้ เพราะเราอยากเห็นพวกเขาได้ขึ้นเวทีด้วยกัน อยากเห็นแบร์รี่พูดบทได้โดยไม่สั่น อยากเห็นเขามีความสุขแบบคนปกติสักครั้ง ขณะเดียวกันก็ลุ้นจนเล็บจิกว่าโลกอาชญากรรมจะตามมาพังทุกอย่างเมื่อไหร่ มันคือการดูไปเอาใจช่วยไปแล้วก็เครียดไปพร้อมกัน ฟีลเหมือนเชียร์เพื่อนรักที่กำลังทำเรื่องเสี่ยงตายแล้วเราห้ามมันไม่ได้ ได้ยินมาว่ามีแบบ ซับไทย ให้ดูแบบเข้าใจทุกมุกทุกอารมณ์ด้วย ใครที่เป็นสายดูดึกบนมือถือ ปิดไฟ ห่มผ้า เสียบหูฟัง แล้วปล่อยให้เรื่องมันลากเราไปจนเช้า เรื่องนี้คือคำตอบเลย เพราะใช้เวลาไม่นานแต่ให้ครบทุกรส ทั้งขำ ทั้งลุ้น ทั้งหน่วง ทั้งคิดต่อหลังดูจบ ไม่ต้องเป็นแฟนหนังรางวัลก็ดูสนุก ไม่ต้องชอบละครเวทีก็อินได้ ขอแค่เคยรู้สึกว่าอยากเริ่มต้นใหม่ อยากเป็นคนที่ดีกว่านี้ อยากหนีจากอะไรสักอย่างในชีวิต แล้วจะเข้าใจแบร์รี่แบบทะลุอกในทันที เตรียมขนม เตรียมน้ำ เตรียมใจไว้ให้พร้อม แล้วกดดูยาวๆ ไปเลย รับรองว่าตื่นเช้ามาจะมีเรื่องให้คิดค้างในหัวเต็มไปหมดว่า สุดท้ายแล้วคนเราจะหนีอดีตได้จริงไหม หรือต้องกล้าสบตามันแล้วเลือกทางใหม่ด้วยตัวเองให้ได้สักครั้งในชีวิต
