เรื่องย่อและข้อมูลของ Always - Sunset on Third Street
ย้อนเวลากลับไปสู่โตเกียวในปี 1958 ช่วงเวลาที่ทั้งเมืองกำลังกลั้นหายใจเพื่อก้าวจากเงาของสงครามไปสู่อนาคตที่ไม่เคยเห็นมาก่อน ถนนสายนี้ หัวใจไม่เคยลืม พาผู้ชมเดินเท้าเปล่าเข้าสู่ตรอกเล็ก ๆ สายหนึ่งที่ไม่มีห้างสรรพสินค้าหรู ไม่มีแสงนีออนพร่างพราย มีเพียงบ้านไม้หลังย่อม ร้านค้าเล็ก ๆ ของคนธรรมดา และรอยยิ้มของเพื่อนบ้านที่รู้จักกันหมดทั้งซอย หนังเปิดประตูบานเก่าบานนั้นออกอย่างแผ่วเบา แล้วเชื้อเชิญให้เรานั่งลงข้างเตาไฟอุ่น ๆ ฟังเสียงหัวเราะ เสียงทะเลาะ เสียงร้องไห้ และเสียงฝันที่ลอยคละคลุ้งอยู่ในอากาศของย่าน Third Street แห่งนี้ นี่ไม่ใช่เรื่องราวของวีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ แต่เป็นบันทึกหัวใจของคนตัวเล็ก ๆ ที่กำลังพยายามมีชีวิตอยู่ให้ดีที่สุดในยุคที่ทุกอย่างกำลังเปลี่ยนไปต่อหน้าต่อตา และเพียงแค่ภาพของโครงเหล็กของ Tokyo Tower ที่ค่อย ๆ สูงขึ้นเหนือหลังคาบ้าน ก็เพียงพอจะทำให้เรารู้สึกทั้งอบอุ่น ทั้งเหงา และทั้งมีความหวังในคราวเดียวกัน หัวใจของ ถนนสายนี้ หัวใจไม่เคยลืม ตั้งอยู่บนฉากหลังที่เรียบง่ายแต่ทรงพลังอย่างยิ่ง นั่นคือโตเกียวหลังสงครามในปี 1958 ที่ประเทศญี่ปุ่นกำลังเร่งฟื้นฟูและวิ่งเข้าสู่ยุคทันสมัยอย่างรวดเร็ว ผู้คนในละแวก Third Street อันแสนถ่อมตนแห่งนี้ไม่ได้เป็นเจ้าของตึกสูงหรือธุรกิจใหญ่โต พวกเขาเป็นเพียงชาวบ้านธรรมดาที่ต้องดิ้นรนกับค่าครองชีพ กับการทำมาหากินในแต่ละวัน และกับการปรับตัวให้ทันโลกที่หมุนเร็วขึ้นทุกที แต่ในขณะเดียวกันพวกเขาก็มีความฝัน มีความปรารถนาที่จะเห็นชีวิตของตัวเองและลูกหลานดีขึ้นกว่าเดิม ความขัดแย้งสำคัญของเรื่องจึงไม่ใช่การต่อสู้กับผู้ร้ายคนใด แต่คือการปะทะกันระหว่างความเก่ากับความใหม่ ระหว่างวิถีชีวิตแบบชุมชนที่พึ่งพาอาศัยกันกับกระแสความทันสมัยที่พัดพาความเปลี่ยนแปลงเข้ามาอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง ทุกเช้าที่ตื่นขึ้นมา ถนนสายเดิมอาจมีบางอย่างเปลี่ยนไป มีตึกใหม่ผุดขึ้น มีรถยนต์วิ่งผ่านมากขึ้น มีข่าวคราวของความเจริญที่ใกล้เข้ามา และภายใต้เงาของ Tokyo Tower ที่กำลังก่อสร้างและทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ชาว Third Street ทุกคนต่างต้องเรียนรู้ที่จะเติบโตไปด้วยกัน โอบอุ้มกันในวันที่ล้ม และยินดีกับกันในวันที่ฝันเริ่มเป็นจริง สิ่งที่ทำให้หนังเรื่องนี้ตราตรึงใจอย่างลึกซึ้งคือการพูดถึงธีมของความทรงจำ ความผูกพัน และการเติบโตโดยไม่ต้องตะโกนเสียงดัง ถนนสายนี้ หัวใจไม่เคยลืม มองความทันสมัยไม่ใช่ในฐานะศัตรู แต่ในฐานะฉากหลังที่ทำให้เราเห็นคุณค่าของสิ่งเล็ก ๆ ชัดเจนขึ้น ไม่ว่าจะเป็นมื้ออาหารที่กินพร้อมหน้ากัน การช่วยเหลือเพื่อนบ้านในวันที่เดือดร้อน หรือความฝันเงียบ ๆ ของคนที่อยากมีชีวิตที่ดีกว่าเดิม อารมณ์ของหนังจึงอบอวลไปด้วยความคิดถึงอดีตแบบที่ไม่ได้สวยงามเกินจริง เพราะมันยังเจือไว้ด้วยความลำบาก ความไม่สมบูรณ์แบบ และน้ำตาของการต้องจากลา แต่ในความขมนั้นก็มีความหวานของมิตรภาพและความหวังซ่อนอยู่เสมอ บรรยากาศของเรื่องเหมือนแสงยามเย็นสีทองที่ทาบทับลงบนหลังคาสังกะสีเก่า ๆ อุ่น ละมุน และชวนให้ใจสั่นไหวอย่างบอกไม่ถูก มันทำให้เราตระหนักว่า แม้โลกจะสร้างหอคอยสูงเสียดฟ้าได้ แต่สิ่งที่ค้ำจุนหัวใจมนุษย์จริง ๆ กลับคือสายสัมพันธ์ธรรมดา ๆ ของคนที่อยู่เคียงข้างกันบนถนนสายเล็ก ๆ สายนี้ ในฐานะภาพยนตร์ที่ผสมผสานอารมณ์ตลกและหนังชีวิตได้อย่างกลมกล่อม ประสบการณ์การรับชม ถนนสายนี้ หัวใจไม่เคยลืม จึงไม่ได้มาในจังหวะที่เร่งเร้าหรือหวือหวา แต่ไหลเอื่อยเหมือนการเดินเล่นในชุมชนเก่าในวันหยุด ผู้ชมจะได้สัมผัสจังหวะแบบสไลซ์ออฟไลฟ์ที่ค่อย ๆ พาเราไปรู้จักชีวิตประจำวันของย่าน Third Street ทีละนิด ทั้งฉากโกลาหลน่าเอ็นดูในร้านค้า ฉากหยอกล้อกันของเพื่อนบ้าน ฉากที่ทำให้หัวเราะออกมาอย่างไม่ทันตั้งตัวจากความซื่อและความโก๊ะของคนธรรมดา สลับกับฉากเงียบ ๆ ที่ทิ้งให้เรานิ่งงันเมื่อเห็นความพยายามดิ้นรนเพื่อความอยู่รอดและความฝัน งานภาพของหนังโดดเด่นในการจำลองโตเกียวปี 1958 ขึ้นมาอย่างมีชีวิตชีวา ตั้งแต่ถนนดิน บ้านไม้ เสาไฟฟ้า ไปจนถึงภาพของ Tokyo Tower ที่ค่อย ๆ เป็นรูปเป็นร่างเหนือเส้นขอบฟ้า ซึ่งทำหน้าที่เหมือนตัวละครเงียบ ๆ ที่เฝ้ามองการเปลี่ยนแปลงของทุกคนอยู่ตลอดเวลา ดนตรีและโทนสีอบอุ่นยิ่งเสริมให้ทุกฉากเหมือนภาพความทรงจำที่ถูกดึงออกมาจากอัลบั้มรูปเก่า ทำให้คนดูรู้สึกเหมือนไม่ได้แค่ดูหนัง แต่กำลังรื้อฟื้นความทรงจำของตัวเองไปพร้อมกัน ถนนสายนี้ หัวใจไม่เคยลืม คือหนังที่เหมาะอย่างยิ่งสำหรับผู้ที่หลงรักหนังชีวิตอบอุ่นหัวใจ คนที่ชอบเรื่องราวของชุมชนเล็ก ๆ ที่เต็มไปด้วยมนุษยธรรม คนที่เติบโตมากับย่านเก่า ตลาดเก่า หรือเคยมีประสบการณ์ของการอยู่ท่ามกลางเพื่อนบ้านที่เหมือนครอบครัวเดียวกัน รวมถึงผู้ชมที่ชื่นชอบประวัติศาสตร์ญี่ปุ่นยุคหลังสงครามและการเฝ้ามองการเปลี่ยนผ่านของสังคมผ่านสายตาของคนธรรมดา ในเชิงจิตวิญญาณของแนวตลกชีวิต หนังเรื่องนี้ไม่ได้เน้นมุกตลกจัดจ้านหรือดราม่าหนักหน่วงจนหายใจไม่ทั่วท้อง แต่เลือกเดินสายกลางด้วยอารมณ์ขันที่มาจากความจริงของชีวิตและความซาบซึ้งที่ค่อย ๆ ซึมลึกเข้ามาในใจ เหมือนหนังชีวิตชั้นดีที่ทำให้เราหัวเราะทั้งน้ำตาและยิ้มทั้งที่ยังคิดถึงบ้าน หากคุณเป็นคนที่เชื่อว่าเสน่ห์ของภาพยนตร์อยู่ที่การทำให้เรารักตัวละครธรรมดา ๆ ราวกับเป็นคนในครอบครัว และเชื่อว่าความทรงจำคือสมบัติล้ำค่าที่สุดของมนุษย์ เรื่องราวบน Third Street แห่งนี้จะไม่ทำให้คุณผิดหวังเลย และเมื่อแสงสุดท้ายของวันลาลับขอบฟ้าเหนือ Tokyo Tower ที่ยังคงก่อสร้างไม่เสร็จ ถนนสายเล็ก ๆ สายนี้จะยังคงส่องสว่างอยู่ในใจของคุณไปอีกนาน ขอเชิญให้ลองเปิดใจเดินเข้าไปในซอยแห่งความทรงจำสายนี้สักครั้ง แล้วปล่อยให้เสียงหัวเราะ น้ำตา และความฝันของผู้คนในปี 1958 โอบกอดคุณอย่างอ่อนโยน คุณอาจพบว่าบางทีความสุขที่เราตามหามาทั้งชีวิต แท้จริงแล้วซ่อนอยู่ตรงหัวมุมถนนธรรมดา ๆ ที่หัวใจไม่เคยลืมนั่นเอง
