มาโมรุ มิยาโนะ
ทากาฮิโระ ซากูราอิ
คานะ ฮานาซาว่า
โทโมกาซุ ซูงิตะ
ยูกิ คาจิ
จุนอิจิ ซูวาเบะ
ไดซูเกะ โอโนะ
เค็นตะ มิยาเกะ
เรื่องย่อและข้อมูลของ Godzilla: Planet of the Monsters
ถ้าถามว่าอะไรผูก ฮารุโอะ ซากากิ (Haruo Sakaki) กับ ยูโกะ ทานิ (Yuko Tani) ไว้ด้วยกัน คำตอบมันง่ายมากคุณ พวกเขาไม่มีบ้านเหมือนกันทั้งคู่ โตมาบนยานอพยพที่ลอยเคว้งอยู่ในอวกาศ ฟังเรื่องเล่าของโลกสีฟ้าจากรุ่นปู่ย่าจนขึ้นใจ แล้ววันหนึ่งยานก็พาพวกเขาวนกลับมาเหยียบดินจริง ๆ แต่โลกตรงหน้าไม่ใช่บ้านอีกต่อไปแล้ว มันเขียวทึบ ชื้น อึดอัด ซากเมืองจมหายใต้รากไม้ยักษ์ ลมพัดมาทีมีแต่กลิ่นดินกับกลิ่นอันตราย เหมือนดาวทั้งดวงกำลังหายใจอยู่ และกำลังจ้องเรากลับด้วยสายตาที่ไม่เป็นมิตรเลย ฮารุโอะที่ได้เสียงดุดันของ มาโมรุ มิยาโนะ ไม่ได้กลับมาเพื่อซึ้งกับวิวบ้านเกิดนะ เขาแบกความแค้นมาตั้งแต่เด็ก แค้นเจ้าตัวที่พรากพ่อแม่และพรากโลกไปจากเขา ส่วนยูโกะที่ให้เสียงโดย คานะ ฮานาซาว่า คือเพื่อนร่วมรุ่นที่โตมาด้วยกัน กินข้าวหม้อเดียวกัน ฝึกบินด้วยกัน เป็นคนที่ดึงเขาไว้ไม่ให้จมไปกับความโกรธ แล้วก็มี เม็ตฟีส (Metphies) ที่ ทากาฮิโระ ซากูราอิ ให้เสียง เป็นนักบวชต่างดาวที่พูดน้อยแต่พูดทีไรขนลุกทุกที เหมือนมองเห็นอะไรที่พวกเราไม่เห็น ความสัมพันธ์ของสามคนนี้เลยทั้งอบอุ่นทั้งน่าระแวงในเวลาเดียวกัน รักกัน ห่วงกัน แต่กำลังจะถูกความคิดเรื่องแก้แค้นกับศรัทธาฉีกออกเป็นสองฝั่ง แล้วคุณลองคิดดู พอกลับมาเจอโลกที่กลายเป็นดาวเคราะห์แห่งสัตว์ประหลาดเต็มตัว แผนมันไม่ได้ง่ายแค่ลงจอดแล้วปักธงนะ เรากำลังพูดถึงก็อดซิลล่าตัวที่ใหญ่บ้าบอ ใหญ่กว่ารายงานเก่า ๆ ทุกฉบับ ยืนเฉย ๆ ภูเขาก็กลายเป็นแค่เนินดิน ฝ่ายมนุษย์มีแค่อาวุธกับมันสมองของคนอย่าง มาร์ติน ลาซซาริ (Martin Lazzari) กับทีมทหารที่เหลืออยู่หยิบมือ จะคำนวณ จะวางกับดัก จะล่อมันออกมา ทุกก้าวเดิมพันด้วยชีวิตหมด ยิ่งเข้าใกล้ยิ่งรู้ว่าศัตรูไม่ได้มีแค่ตัวเดียว ป่าทั้งป่าก็เหมือนมีชีวิต ทุกเสียงขยับคือสัญญาณเตือนว่าเราคือผู้บุกรุก ไม่ใช่เจ้าของ จริง ๆ หนังมันชวนเราคิดแรงกว่าฉากแอ็กชันอีกคุณ ว่าถ้าวันหนึ่งมนุษย์ไม่ได้อยู่บนสุดของห่วงโซ่อาหารแล้ว เราเหลือคุณค่าอะไรอยู่บ้าง จะกัดฟันสู้เพื่อศักดิ์ศรีทั้งที่รู้ว่าตัวเล็กเหมือนมด หรือจะถอยเพื่อเอาชีวิตรอดแล้วถูกตราหน้าว่าขี้ขลาด นี่คือไซไฟหม่น ๆ ที่ทั้งใหญ่ ทั้งเหงา ทั้งเท่ในแบบของมัน ถ้าคุณชอบงานสเกลยักษ์ที่ดูแล้วใจเต้น ไม่ใช่แค่เพราะระเบิดตูมตาม แต่เพราะรู้สึกว่าตัวเองเล็กจิ๋วต่อหน้าเจ้าของโลกตัวจริง มาลองเปิดใจดูเรื่องนี้กันสักรอบ แล้วคุณจะเข้าใจว่าทำไมเสียงคำรามแค่ครั้งเดียวถึงหลอกหลอนคนทั้งยานมาได้ทั้งชีวิต
