เรื่องย่อและข้อมูลของ Plum Blossom
หยุดเลื่อนก่อนเลยถ้าคืนนี้อยากเจอหนังที่ทั้งแซ่บทั้งเจ็บแบบวัยรุ่นเกาหลียุค 2000 ของจริง ชองชุน ไม่ใช่หนังรักโลกสวยสายฝันกลางวัน แต่มันคือบันทึกดิบ ๆ ของคนหนุ่มสาวในโซลที่กำลังหลงทางระหว่างความฝัน ความรัก และแรงปรารถนาที่ห้ามตัวเองไม่ได้ เรื่องเปิดมาที่ จีฮุน ชายหนุ่มวัยยี่สิบปลายที่เพิ่งก้าวพ้นรั้วมหาวิทยาลัยมาหมาด ๆ พร้อมความมั่นใจเต็มกระเป๋าว่าชีวิตต้องไปได้สวย เขามีแฟนสาวที่คบกันมานานอย่าง ซูยอน หญิงสาวสวยนิ่งที่ทำงานออฟฟิศกลางวันและฝันอยากมีชีวิตมั่นคง ทั้งคู่รักกันนะ แต่เป็นความรักแบบคนโตแล้วที่เริ่มมีรอยร้าวเล็ก ๆ จากเรื่องเงิน เรื่องงาน เรื่องอนาคตที่ไม่ตรงกัน จีฮุนอยากเป็นนักดนตรี อยากทำหนัง อยากทำอะไรสักอย่างที่มันใหญ่กว่าชีวิตพนักงานประจำ ส่วนซูยอนแค่อยากมีห้องเล็ก ๆ มีคนกลับบ้านตรงเวลา มีความรักที่ไม่ต้องลุ้นทุกวัน จุดแตกหักมันเริ่มตรงนี้แหละ ตรงที่ความรักอย่างเดียวมันไม่พอจะจ่ายค่าเช่าห้อง แล้วคืนหนึ่งที่อิแทวอน จีฮุนก็ได้เจอกับ ยูมิ สาวสวยบุคลิกแรง ทำงานกลางคืนในบาร์แจ๊ส เธอพูดตรง ยิ้มเก่ง มองคนขาด และไม่เคยเสแสร้งว่าเธอต้องการอะไร ยูมิไม่ได้เข้ามาเพื่อแย่งใคร เธอเข้ามาเหมือนลมพัดแรงในหน้าร้อน ที่ทำให้ไฟเกือบดับในใจจีฮุนลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง แค่สบตาครั้งเดียวจีฮุนก็รู้เลยว่าคืนนี้ชีวิตเขาจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป และซูยอนเองก็สัมผัสได้เหมือนกันว่าคนรักของเธอกำลังใจลอยไปไกล ทั้งที่ตัวยังนอนอยู่ข้างกันทุกคืน เรื่องมันพีคขึ้นเมื่อความสัมพันธ์ของทั้งสามคนเริ่มทับซ้อนกันแบบไม่มีใครตั้งใจจะเป็นคนร้าย จีฮุนไม่ได้อยากนอกใจ แต่เขาห้ามใจตัวเองไม่ได้เวลาอยู่ใกล้ยูมิ เพราะยูมิคือทุกอย่างที่ซูยอนไม่มี ความเสี่ยง ความตื่นเต้น คำพูดที่แทงใจดำ และการใช้ชีวิตแบบวันต่อวันโดยไม่ขอโทษใคร ยูมิรู้ว่าจีฮุนมีแฟนอยู่แล้ว เธอเลยไม่เคยเรียกร้องสถานะ ไม่เคยโทรจิก ไม่เคยถามว่าจะเลือกใคร เธอแค่ชวนเขามาดูเธอร้องเพลง ชวนไปกินรามยอนตอนตีสอง ชวนไปนั่งริมแม่น้ำฮันแล้วคุยเรื่องแผลในใจที่ไม่มีใครเคยถาม ความใกล้ชิดแบบผู้ใหญ่ที่เริ่มจากบทสนทนาลึก ๆ ตอนดึก มันอันตรายกว่าการแตะเนื้อต้องตัวเยอะ เพราะเผลอแป๊บเดียวจีฮุนก็เล่าทุกอย่างให้ยูมิฟัง ทั้งปมกับพ่อ ทั้งความกลัวว่าจะล้มเหลว ทั้งความอายที่ยังดูแลแฟนตัวเองไม่ได้ ส่วนยูมิเองก็มีด้านเปราะบางที่เธอไม่โชว์ให้ลูกค้าที่บาร์เห็น เธอเคยมีความรักที่พังเพราะเธอเลือกงานกลางคืน เธอเคยฝันอยากไปเรียนต่อต่างประเทศ แต่ชีวิตจริงก็ลากเธอกลับมาที่เดิมทุกที สองคนที่แหว่งเหมือนกันมาเจอกัน มันเลยจูนกันติดเร็วแบบน่ากลัว ด้านซูยอนก็ไม่ใช่ตัวประกอบที่นั่งร้องไห้เฉย ๆ นะ เธอเป็นผู้หญิงทำงานเก่ง มีเพื่อนร่วมงานหนุ่มรุ่นพี่อย่าง มินซอก ที่คอยเทคแคร์ คอยรับส่ง คอยบอกว่าเธอน่ะมีค่ามากกว่าการรอผู้ชายที่ไม่โตสักที ความหวั่นไหวของซูยอนมันเลยสมจริงมาก เพราะใครบ้างจะไม่ใจสั่นเวลามีคนเห็นค่าเราในวันที่แฟนเรามองไม่เห็น ซูยอนเริ่มกลับบ้านดึก เริ่มแต่งตัวสวยขึ้น เริ่มยิ้มกับข้อความในมือถือ จีฮุนเห็นแต่ทำเป็นไม่เห็น เพราะตัวเขาเองก็มีความลับที่บอกใครไม่ได้เหมือนกัน ความรักของทั้งคู่เลยกลายเป็นเกมซ่อนหาที่ต่างคนต่างรู้ว่ามีอะไรผิดปกติ แต่ไม่มีใครกล้าพูดออกมาก่อน ครึ่งหลังของหนังคือช่วงที่อารมณ์มันพุ่งสุดทั้งรักทั้งหน่วงแบบฉบับหนังเกาหลียุค 2000 แท้ ๆ จีฮุนต้องวิ่งรอกระหว่างสองโลก กลางวันเขาคือแฟนหนุ่มของซูยอนที่พยายามทำตัวปกติ พาไปกินข้าวกับแม่ พูดเรื่องแต่งงานแบบขอไปที กลางคืนเขาคือชายหนุ่มที่ไปนั่งมุมสุดของบาร์เพื่อรอดูยูมิขึ้นเวทีแค่ไม่กี่นาที ความรู้สึกผิดกับความตื่นเต้นมันตีกันในหัวเขาทุกคืนจนแทบระเบิด ยูมิเองก็เริ่มหวั่นไหวเกินกว่าที่เธอตั้งกฎไว้ให้ตัวเอง ตอนแรกเธอบอกว่าแค่สนุก ๆ ไม่ผูกมัด แต่พอจีฮุนเริ่มหายไปบ้าง เริ่มตอบช้าบ้าง เธอก็เริ่มนอนไม่หลับ เริ่มหึงแบบที่เธอเกลียดที่สุด ความสัมพันธ์แบบไม่มีชื่อเรียกมันเลยเริ่มมีน้ำหนักขึ้นเรื่อย ๆ จนทั้งคู่แบกไม่ไหว มีฉากจำเยอะมากที่หนังใช้บรรยากาศเล่าแทนคำพูด อย่างฉากฝนตกที่ทั้งคู่ติดอยู่ในรถแล้วไม่พูดอะไรกันเลยนานหลายนาที แค่ฟังเสียงฝนกับเสียงหายใจ หรือฉากที่ซูยอนนั่งแต่งหน้าคนเดียวหน้ากระจกตอนเช้าแล้วยิ้มทั้งที่น้ำตาคลอ เพราะเธอรู้ว่ากำลังจะออกไปเจอใครที่ทำให้เธอรู้สึกมีชีวิตชีวาอีกครั้ง หนังเก่งมากในการถ่ายทอดแรงปรารถนาของคนวัยหนุ่มสาวแบบมีชั้นเชิง ไม่โป๊เปลือยโจ่งแจ้ง แต่ใช้สายตา ใช้ระยะห่างของร่างกาย ใช้ความเงียบให้คนดูใจเต้นแรงเอง ความใกล้ชิดของตัวละครทุกครั้งมันมีเหตุผลทางอารมณ์รองรับเสมอ ไม่ใช่แค่ความเหงา แต่คือความต้องการใครสักคนที่เข้าใจโดยไม่ต้องอธิบาย เป็นความสัมพันธ์ของผู้ใหญ่ที่ยินยอมพร้อมใจและต้องรับผิดชอบกับผลที่ตามมาเอง ไม่มีใครถูกหลอก ไม่มีใครเป็นเหยื่อ ทุกคนเลือกเอง เจ็บเอง สิ่งที่ทำให้ ชองชุน ยังคงถูกพูดถึงจนถึงทุกวันนี้คือความกล้าที่จะบอกว่าความเป็นหนุ่มสาวมันไม่ได้สวยงามอย่างเดียว แต่มันทั้งหอมหวานทั้งขมขื่นในเวลาเดียวกัน หนังพาเราไปดูชีวิตของคนสามสี่คนที่อยู่ในวัยที่ต้องเลือกว่าจะเป็นผู้ใหญ่แบบไหน จะเลือกความมั่นคงที่จืดชืดแต่ปลอดภัย หรือจะเลือกหัวใจที่เร่าร้อนแต่ไม่มีหลักประกัน จีฮุนคือตัวแทนของคนที่ไม่ยอมโต เขาอยากได้ทั้งความรักที่อบอุ่นและความหลงใหลที่เร้าใจโดยไม่ต้องเสียอะไรเลย ซึ่งชีวิตจริงมันไม่มีดีลแบบนั้น ซูยอนคือตัวแทนของคนที่โตก่อนเวลา เธอเหนื่อยกับการแบกความฝันของแฟน เธอแค่อยากมีใครสักคนที่อยู่ตรงนี้ ไม่ใช่คนที่ตัวอยู่แต่ใจลอยไปอยู่ที่อื่น ส่วนยูมิคือตัวแทนของอิสระที่ต้องจ่ายราคาแพง เธอดูเหมือนควบคุมทุกอย่างได้ แต่จริง ๆ เธอเหงาที่สุดในเรื่องเลยก็ว่าได้ งานภาพสไตล์ฟิล์มเก่า แสงนีออนยามค่ำคืนในโซล เสียงเพลงแจ๊สกับเสียงกีตาร์โปร่ง มันส่งอารมณ์เหงา ๆ เซ็กซี่ ๆ แบบยุค 2000 ได้โคตรถึง ใครที่ชอบหนังอาร์ตที่มีเนื้อเรื่อง มีบทสนทนาคม ๆ มีตัวละครที่มีเลือดเนื้อ ไม่ใช่แค่หนังขายฉากหวือหวา เรื่องนี้คือคำตอบเลย ดูจบแล้วมันจะค้างในหัวไปหลายคืน เพราะเราจะเห็นเงาตัวเองในตัวละครสักคนแน่นอน ไม่ว่าจะเป็นคนที่เคยนอกใจ คนที่เคยถูกทิ้งไว้ข้างหลัง หรือคนที่เคยเป็นบ้านพักชั่วคราวให้ใครสักคนโดยรู้ทั้งรู้ว่าสุดท้ายเขาก็ต้องกลับบ้านจริงของเขา แนะนำให้ดูตอนดึก ปิดไฟ ใส่หูฟัง แล้วปล่อยใจไปกับความหนุ่มสาวที่ทั้งสวยงามและเจ็บปวดจนไม่อยากโตเรื่องนี้ รับรองว่ากดดูแล้วจะหยุดไม่ได้จนเครดิตท้ายเรื่องขึ้น
