เรื่องย่อและข้อมูลของ Detective Conan
โดนกรอกยาลึกลับทีเดียว ร่างหดเหลือเด็กประถมแต่สมองยังเป็นยอดนักสืบเต็มร้อย! นี่คือจุดสตาร์ทสุดพีคของ ยอดนักสืบจิ๋วโคนัน ตำนานที่ดูตอนไหนก็ลุ้นตอนนั้น ใครชอบทายคนร้ายก่อนเฉลยบอกเลยห้ามพลาด คิดภาพตามนะ ชินอิจิ คุโด้ ชินอิจิ เด็กม.ปลายที่หล่อ เท่ เก่งจนได้ฉายาโฮล์มส์ยุคเฮเซ ไปเดตสวนสนุกกับ โมริ รัน เพื่อนสาวคนสนิทอยู่ดี ๆ ดันซวยไปเห็นดีลลับของพวกชุดดำ สัญชาตญาณนักสืบมันร้องว่าต้องตามไปดู แล้วก็พลาดท่าโดนตลบหลังจับกรอกยาแปลก ๆ เข้าปาก นึกว่าจะตายแล้วจบเรื่อง ที่ไหนได้ตื่นมาอีกทีตัวหดเหลือเจ็ดขวบ เสื้อผ้าหลวมเป็นผ้าห่ม รองเท้าใส่ได้ทั้งตัว หัวจะปวด จะบอกใครก็ไม่ได้เพราะพูดไปใครจะเชื่อ แถมพวกนั้นรู้เข้าอาจตามมาเก็บรันกับคนรอบตัวอีก งานนี้เลยต้องสวมรอยเป็นเด็กใหม่ชื่อ เอโดงาวะ โคนัน ย้ายไปอาศัยบ้านนักสืบเอกชนจอมเปิ่นที่เป็นพ่อของรันนั่นแหละ แล้วเริ่มชีวิตสองหน้าแบบโคตรเนียน กลางวันทำตัวแบ๊ววิ่งเล่นกับเพื่อน กลางคืนแอบสะกดรอยเก็บเบาะแสองค์กรชุดดำเพื่อหาทางกลับเป็นผู้ใหญ่ให้ได้ แค่คิดก็เหนื่อยแทนแล้วปะ ต้องโกหกคนที่รักที่สุดทุกวันทั้งที่อยากกอดอยากบอกความจริงใจจะขาด แต่พูดไม่ได้เพราะรักนั่นแหละเลยต้องเงียบไว้ก่อน ความรู้สึกนี้แหละที่ทำให้เรื่องนี้ไม่ใช่แค่การ์ตูนไขคดีฆ่ากันตายไปวัน ๆ แต่มันคือดราม่าความลับของเด็กที่แบกหัวใจผู้ใหญ่ไว้ทั้งดวง เจ็บแต่เท่ ลุ้นแต่ขำ เลิกดูยากมากขอบอก ใครอยากสัมผัสความคลาสสิกแบบ อนิเมะ ซับไทย ที่ภาพอาจจะเก่าหน่อยแต่จังหวะเล่าเรื่องโคตรเก๋า ต้องลองสักตอนแล้วจะติดยาว เสน่ห์จริง ๆ ของโคนันคือความต่างสุดขั้วระหว่างร่างจิ๋วกับมันสมองอัจฉริยะนี่แหละ ร่างกายวิ่งหนีผู้ร้ายไม่ทัน ต่อยก็ไม่ชนะใคร แต่สายตาดันเห็นในสิ่งที่ตำรวจทั้งโรงพักมองข้าม จำรองเท้าเปื้อนโคลนได้ จำกลิ่นน้ำหอมได้ จำคำพูดติดปากที่หลุดมาแค่เสี้ยววิได้หมด แล้วพอถึงเวลาเฉลยคือซีนโชว์ของ เข็มยาสลบยิงปุ๊บ นาฬิกาปรับเสียงพร้อม โบว์เปลี่ยนเสียงพร้อม นักสืบโมริหลับปั๊บแล้วนั่งไขคดีแทนผ่านร่างลุงแบบเนียน ๆ คนดูอย่างเราก็เหมือนได้เล่นเกมจับผิดไปพร้อมกัน เฮ้ย ศพอยู่ตรงนั้น ประตูห้องล็อกจากข้างใน นาฬิกาตายตอนสามทุ่ม แล้วใครโกหกเรื่องเวลากันแน่ ทุกตอนมันโปรยเบาะแสเล็ก ๆ มาให้เราเก็บทีละชิ้น สนุกตรงได้ทายว่าใครคือคนร้าย แรงจูงใจคืออะไร ทริกคืออะไร แล้วรอดูว่าเราจะหน้าแตกหรือหน้าบานตอนเฉลย บรรยากาศก็โคตรมีสไตล์ ฉากหน้าคือชีวิตประจำวันสดใส โรงเรียน สวนสนุก ร้านอาหาร คาเฟ่ แต่หลังฉากสดใสนั้นมีเงามืดซ่อนอยู่ตลอด เหมือนลูกอมเคลือบยาพิษ อมไปขำไปแล้วขมตอนท้าย ส่วนมุกตลกไม่ต้องยัดเลย มันมาเองจากสภาพ เด็กประถมที่พูดจาเหมือนศาสตราจารย์อาชญาวิทยา เด็กที่รู้เรื่องนิติเวชมากกว่าหมอ เด็กที่เผลอทำเท่แล้วต้องรีบทำตัวโก๊ะกลบเกลื่อนว่า อ๋อ พี่ชินอิจิสอนมาอีกแล้ว แก๊งนักสืบเยาวชนก็น่ารักปนป่วน มีทั้งสายบู๊ สายกิน สายเนิร์ด วิ่งวุ่นจนโคนันปวดหัว แต่พอถึงเวลาคับขันความสามัคคีของเด็ก ๆ นี่แหละที่ช่วยพลิกเกมได้แบบคาดไม่ถึง ดูแล้วอบอุ่นเหมือนได้ย้อนวัยไปวิ่งเล่นกับเพื่อนตอนประถม แต่แป๊บเดียวก็โดนดึงกลับมาโหมดระทึกเมื่อพวกชุดดำโผล่มาแค่เงาก็ขนลุกแล้ว อีกอย่างที่ทำให้ดูได้ยาว ๆ ไม่เบื่อคือสเกลคดีมันกว้างมาก ไม่ได้มีแค่ฆาตกรรมในบ้านปิดตายอย่างเดียว มีทั้งโจรกรรมเพชร จดหมายขู่ คดีลักพาตัว ปริศนารหัสลับ ผีหลอกในคฤหาสน์ โจรจอมโจรสุดหล่อที่โผล่มาแย่งซีน หรือคดีรักสามเส้าในโรงเรียนที่จบแบบหน่วง ๆ ให้คนดูยิ้มทั้งน้ำตา โทนเรื่องเลยแกว่งสนุกเหมือนรถไฟเหาะ ตอนหนึ่งฮาก๊ากกับลุงโมริเมาแอ๋ทำตัวรั่ว อีกตอนบีบหัวใจเมื่อรันเกือบจำได้ว่าจริง ๆ โคนันคือใคร เสียงสั่น น้ำตาคลอ ถามว่าทำไมต้องโกหกกัน โคนันได้แต่ยิ้มแห้งแล้วตอบในใจว่าเพราะอยากปกป้องเธอไง โคตรเจ็บ โคตรจริง แล้วยังมีมิติของความยุติธรรมในมุมคนตัวเล็กด้วย เมื่อก่อนชินอิจิพุ่งชนได้เพราะตัวใหญ่มีชื่อเสียง แต่ตอนนี้เป็นแค่เด็กไม่มีใครฟัง ต้องเรียนรู้ที่จะอดทน รอจังหวะ ใช้สมองแทนกำลัง ใช้มุมมองจากที่ต่ำที่ไม่มีใครสนใจเป็นที่ได้เปรียบ แอบฟังผู้ใหญ่คุยกัน แอบเห็นของที่หล่นใต้โต๊ะ แอบสังเกตสีหน้าที่คนอื่นมองข้าม ความเก่งเลยไม่ใช่แค่ฉลาด แต่คือฉลาดแบบถ่อมตัวและใจเย็นขึ้นเยอะ นี่แหละพัฒนาการที่คนดูรุ่นเก่ายังรัก รุ่นใหม่มาดูยังอิน เพราะไม่ว่าเวลาจะผ่านไปกี่ปี คำถามหลักยังไม่เปลี่ยน เขาจะกลับเป็นชินอิจิได้ไหม เขาจะปิดความลับได้นานแค่ไหน แล้วองค์กรชุดดำที่อยู่หลังม่านนั้นต้องการอะไรกันแน่ ยิ่งตามเบาะแสไปลึกยิ่งเจอคนใหม่ ๆ ทั้งพันธมิตรที่เก่งจนต้องร้องว้าว ทั้งศัตรูที่ฉลาดจนต้องร้องเหี้ย แล้วทุกฝ่ายก็มีหน้ากากของตัวเองเหมือนกันหมด ไม่มีใครไว้ใจใครได้เต็มร้อย เกมนี้เลยไม่ใช่แค่วิ่งไล่จับ แต่คือสงครามประสาทที่ต้องซ่อนไพ่ไว้ตลอดเวลา พูดเลยถ้าคืนนี้ไม่รู้จะดูอะไร อยากได้เรื่องที่กดดูตอนเดียวแล้วหยุดไม่ได้ ต้องโดนเรื่องนี้ ภาพอาจจะลายเส้นยุคเก่าแต่จังหวะโคตรทันสมัย เปิดเรื่องด้วยศพ กลางเรื่องด้วยปริศนา ปิดเรื่องด้วยประโยคเด็ด ความจริงมีเพียงหนึ่งเดียว ที่ฟังทีไรก็ขนลุกทุกที ดูบนมือถือก่อนนอนคือเพลินมาก ตอนละยี่สิบนาทีจบในตอนแต่ปมใหญ่ยังค้างให้อยากต่ออีกตอน แล้วต่ออีกตอน แล้วก็เช้าเฉย ใครสายสืบสวนจะฟินกับการเก็บดีเทล ใครสายตลกจะขำกับความโก๊ะของโคนันเวลาต้องแอ๊บเป็นเด็ก ใครสายโรแมนติกจะจิกหมอนกับความสัมพันธ์ของชินอิจิกับรันที่ใกล้กันแค่เอื้อมแต่แตะไม่ได้ ใครสายเพื่อนจะรักแก๊งเด็ก ๆ ที่โตไปด้วยกันทีละคดี มันครบรสแบบไม่ต้องพยายาม ดูได้ทั้งคนเพิ่งเริ่มและคนดูมาตั้งแต่เด็กจนตอนนี้ทำงานแล้วก็ยังตามอยู่ เพราะทุกครั้งที่โคนันเงยหน้ามองคนร้ายตัวใหญ่กว่าแล้วพูดว่า งั้นเหรอครับพี่ ด้วยเสียงใส ๆ แต่แววตาโคตรมั่นใจ เรารู้เลยว่าเกมพลิกแล้ว เด็กคนนี้กำลังจะเชือดนิ่ม ๆ ด้วยเหตุผลล้วน ๆ ไม่มีต่อย ไม่มีปืน มีแต่สมองกับหัวใจที่ไม่ยอมแพ้ต่อความจริง แล้วเราก็ได้แต่นั่งลุ้นว่า รอบนี้เขาจะรอดโดยไม่โป๊ะได้ไหม รอบนี้รันจะจับได้ไหม รอบนี้เบาะแสองค์กรจะคืบหน้าไหม ความลุ้นแบบนี้แหละที่ทำให้ตำนานตั้งแต่ปี 1996 ยังไม่ตาย ยังวิ่ง ยังไขคดี ยังทำให้คนหยุดไถจอแล้วกดดูต่อแบบลืมเวลา ใครยังไม่เคยเข้าโลกของเด็กแว่นหัวแหลมคนนี้ เตรียมตัวไว้เลย ดูหนึ่งตอนเท่ากับติดกับดักความฉลาดที่หนีไม่ออก แล้วจะเข้าใจว่าทำไมคนทั้งโลกถึงยอมเป็นนักสืบฝึกหัดวิ่งตามหลังเด็กประถมคนนี้มาเกือบสามสิบปีแบบไม่เบื่อสักวัน
