Dylan McEwan

DEEMO Memorial Keys

ดีโม ผจญภัยเพลงรักแดนมหัศจรรย์

ดีโมชายผู้โดดเดี่ยวในปราสาทกำลังจะเสียความเงียบที่เขาหวงมาทั้งชีวิต เมื่อเด็กสาวความจำเสื่อมร่วงลงมาจากฟ้า ดีโม ผจญภัยเพลงรักแดนมหัศจรรย์ เปิดเรื่องแค่นี้ก็หยุดไถจอแล้ว คืนนี้ต้องกดดูทำไม คำตอบสั้นมาก เพราะมันคือแอนิเมชันแฟนตาซีที่อบอุ่นที่สุดเรื่องหนึ่งที่เคยมีมา ภาพเปิดคือปราสาทร้างกลางความมืด แสงสลัวลอดหน้าต่างสูง เสียงเปียโนดังอยู่ลำพัง ไม่มีคนฟัง ไม่มีบทสนทนา มีแค่ชายร่างสูงหน้ากากดำที่ชื่อ Deemo นั่งกดคีย์ขาวดำวันแล้ววันเล่า ชีวิตเขาเรียบง่ายจนเหมือนหยุดเวลา จนกระทั่งเสียงตุ้บดังขึ้นกลางโถง เด็กสาวผมยาวร่วงลงมาจากเพดาน เธอลืมตาขึ้นมาแล้วจำอะไรไม่ได้เลย จำชื่อไม่ได้ จำบ้านไม่ได้ จำไม่ได้ว่ามาได้ยังไง เหลือแค่ความกลัวกับคำถามเต็มหัวว่าเธอเป็นใคร Deemo ไม่เคยคุยกับใคร ไม่เคยผูกพันกับใคร แต่ครั้งนี้เขายื่นมือให้โดยไม่ลังเล เขาอยากช่วยเธอจำให้ได้ เขาอยากส่งเธอกลับบ้านให้ได้ ความตั้งใจแค่นี้แหละที่จุดปาฏิหาริย์ขึ้นมา เพราะต้นกล้าเล็ก ๆ บนฝาเปียโนเริ่มขยับ มันโตขึ้นทุกครั้งที่มีเสียงเพลง เสียงดนตรีที่เคยเล่นแก้เหงาเลยกลายเป็นกุญแจดอกเดียวที่จะพาเธอกลับโลกเดิม ใครชอบหนัง 2022 สายบรรยากาศดี เพลงเปียโนเพราะ ภาพสวยเหมือนฝัน เรื่องนี้คือคำตอบของคืนดึก ๆ ที่อยากพักใจ อยากปล่อยหัวให้ลอยไปกับโน้ตช้า ๆ ดูแบบพากย์ไทยก็ยิ่งลื่น เปิดทิ้งไว้แล้วปล่อยใจจมไปกับเสียงเปียโนได้เลย แต่เดี๋ยวก่อน อย่าคิดว่าแค่เล่นเปียโนแล้วต้นไม้โตแล้วจบ ยิ่งเล่นเดิมพันยิ่งสูงขึ้นทุกเพลง ต้นไม้ต้นนี้ไม่ได้โตเล่น ๆ มันโตแล้วทะลุเพดาน มันแทงยอดขึ้นไปหาช่องแสงที่ไม่มีใครเคยเห็น ทุกโน้ตที่ Deemo บรรเลงคือแรงที่ดันต้นไม้ให้สูงขึ้น แต่ก็เหมือนนับถอยหลังอะไรบางอย่างไปด้วย เด็กสาวเริ่มจำภาพลาง ๆ ได้ เธอจำเสียงฝนได้ จำห้องเรียนได้ จำท่วงทำนองคุ้น ๆ ที่เหมือนเคยเล่นกับใครสักคน ยิ่งจำได้มากเท่าไร เธอยิ่งยิ้มได้มากขึ้น แต่แววตาก็ยิ่งเศร้าลงเหมือนรู้ว่ากำลังจะจากอะไรไป Deemo จากชายเงียบขรึมเริ่มเปลี่ยนไป เขาเริ่มห่วง เขาเริ่มรอฟังเสียงฝีเท้าเล็ก ๆ วิ่งมาหาตอนเช้า เขาเริ่มเลือกเพลงให้เหมาะกับอารมณ์ของเธอ จากคนที่ไม่เคยพูด กลายเป็นคนที่ใช้เปียโนพูดแทนทุกอย่าง โกรธก็กดแรง เศร้าก็กดเบา ดีใจก็มีจังหวะกระโดดนิด ๆ ส่วนเจ้าของปราสาทตัวจริงไม่ใช่มีแค่สองคนนะ ยังมีตุ๊กตากระต่ายจอมจุ้นที่ปากแซ่บแต่ใจดี มีวิญญาณประหลาดที่โผล่มาตามซอกมุม มีห้องลับ บันไดวน ภาพวาดเก่า และประตูล็อกที่ไม่มีใครกล้าเปิด ทุกมุมของปราสาทเหมือนซ่อนความลับไว้ ปริศนาคือเด็กสาวคนนี้เป็นใครกันแน่ ทำไมเธอถึงตกลงมาในโลกปิดตายที่ไม่มีทางเข้า ทำไมมีแค่เสียงเปียโนของ Deemo เท่านั้นที่ทำให้ต้นไม้โต แล้วทำไมทุกครั้งที่ต้นไม้สูงขึ้น บรรยากาศในปราสาทถึงยิ่งสั่นไหวเหมือนจะพัง ความผูกพันของทั้งคู่เลยหวานปนหน่วง เล่นด้วยกัน หัวเราะด้วยกัน งอนกันนิด ๆ แล้วก็กลับมาดีกันด้วยเพลงเดียว ยิ่งสนิทกันมากเท่าไร คนดูก็ยิ่งใจหาย เพราะรู้ดีว่าต้นไม้ที่โตขึ้นเรื่อย ๆ กำลังพาเธอเข้าใกล้ทางกลับบ้าน และทางกลับบ้านก็อาจแปลว่าทางแยกจากกัน สิ่งที่ทำให้เรื่องนี้ไม่ใช่แค่แฟนตาซีโลกสวยคือมันพูดเรื่องเหงาได้โคตรจริงโดยไม่ต้องอธิบายเยอะ แค่ภาพคนเล่นเปียโนให้ห้องว่างฟังก็จุกแล้ว มันพูดเรื่องความจำได้นุ่มแต่ลึกว่า ถ้าวันหนึ่งเราลืมว่าเราเป็นใคร เรามาจากไหน เรารักใคร ชีวิตจะเหลืออะไรอยู่บ้าง เด็กสาวที่จำอะไรไม่ได้เลยคือตัวแทนของความเปราะบางแบบนั้นเลย เธอต้องเริ่มใหม่จากศูนย์ เรียนรู้ชื่อสิ่งของ เรียนรู้รอยยิ้ม เรียนรู้ไว้ใจคนแปลกหน้าทีละนิด โดยมีเปียโนเป็นภาษากลางที่ไม่ต้องใช้คำพูดสักคำ โทนหนังเลยลอย ๆ อบอุ่นปนเศร้าจาง ๆ เหมือนแสงเทียนในปราสาทใหญ่ ยิ่งต้นไม้สูงขึ้น ความหวังก็สูงขึ้น แต่คำถามก็ดังขึ้นว่าแล้วหลังจากนั้นล่ะ งานภาพคือฝันชัด ๆ ไม่ได้สีฉูดฉาด แต่แสงเงาสวยมาก ฝุ่นลอยในลำแสง โน้ตดนตรีพลิ้วเป็นภาพ ต้นไม้แตกกิ่งทีละนิด รายละเอียดพวกนี้ทำให้จังหวะหนังช้าแต่ไม่น่าเบื่อ มันไหลเหมือนเพลงบรรเลงช้า ๆ เปิดที่ให้เราซึมซับ ให้เราเงี่ยหูฟัง ส่วนดนตรีคือหัวใจเลย ทุกฉากเล่นเปียโนคือฉากอารมณ์ ไม่ใช่โชว์สกิล แต่เป็นการคุยกันของสองหัวใจ เพลงเศร้าก็เศร้าจนนิ่ง เพลงอบอุ่นก็อุ่นจนยิ้มตาม ใครเคยเล่นดนตรีจะยิ่งอิน เพราะจะเข้าใจว่าบางความรู้สึกพูดออกมาไม่ได้ ต้องกดออกมาเป็นเสียงเท่านั้น กลิ่นลึกลับก็คุมอยู่ตลอด ปราสาทนี้คือที่ไหน Deemo เป็นใคร ทำไมเขาถึงอยู่คนเดียว ทำไมเขาถึงเล่นเปียโนเก่งขนาดนั้น แล้วเด็กสาวเกี่ยวอะไรกับเขา ทุกอย่างผูกกันด้วยต้นไม้ต้นเดียว ยิ่งดูยิ่งอยากรู้ว่าปลายทางของยอดไม้คือท้องฟ้า หรือคือความจริงบางอย่างที่ทั้งคู่ยังไม่พร้อมฟัง เอาเป็นว่าใครชอบหนังชีวิตปนจินตนาการ ลึกลับนิด ๆ โรแมนติกหน่อย ๆ ไม่ขายจังหวะตุ้งแช่ แต่ขายอารมณ์กับบรรยากาศ เรื่องนี้คือของดีที่ควรเปิดดูคืนนี้เลย ปมชัด เดิมพันชัด ตัวละครน้อยแต่ผูกใจอยู่หมัด ดูไปลุ้นไปว่าต้นไม้จะโตทันไหม เด็กสาวจะจำได้ไหม แล้วความผูกพันที่ก่อตัวเงียบ ๆ กลางเสียงเปียโนจะพาทั้งคู่ไปถึงไหน คำถามสุดท้ายที่ค้างไว้ก่อนกดเพลย์คือแบบนี้ ถ้าทางเดียวที่จะส่งเธอกลับบ้าน คือต้องเล่นเพลงต่อไปจนต้นไม้ทะลุฟ้า แต่ทุกโน้ตที่เล่นก็ทำให้ใจผูกกันแน่นขึ้นเรื่อย ๆ Deemo จะเลือกกดคีย์ต่อไป หรือจะยอมหยุดเพลงเพื่อเก็บเธอไว้ข้าง ๆ ตลอดไป แล้วเด็กสาวที่เริ่มจำอดีตได้ทีละชิ้น เธอจะเลือกความทรงจำที่หายไป หรือเลือกคนที่อยู่ตรงหน้าในตอนนี้ กดดูแล้วมาลุ้นด้วยกันว่าเสียงสุดท้ายของเปียโนหลังนี้จะพาใครไปที่ไหนกันแน่