ไอเมียว

Desert of Namibia

ทะเลทรายนามิเบีย

เบื่อแฟนก็ทิ้ง เบื่องานก็เท เบื่อชีวิตก็หายใจทิ้งไปวัน ๆ ใครเคยเป็นแบบนี้ยกมือขึ้นเลย เพราะนี่คือเรื่องของ ซัตสึกิ สาววัยยี่สิบเอ็ดที่ใช้ชีวิตในโตเกียวแบบไร้แรงโน้มถ่วง เธอไม่ได้จนตรอก เธอไม่ได้ตกอับ เธอแค่รู้สึกว่าทุกอย่างมันจืด มันแห้ง มันแล้งเหมือนทะเลทรายนามิเบียที่อยู่ไกลคนละซีกโลก กลางวันก็ไถมือถือ กลางคืนก็ออกไปดื่ม ไปเจอเพื่อน ไปกลับห้องใครสักคน แล้วตื่นมาพร้อมคำถามเดิมว่าเมื่อไหร่ชีวิตจะรู้สึกอะไรสักทีวะ หนังเปิดมาไม่ปราณีเลย ยิงตรงเข้าโหมดชีวิตจริงของคนเจนนี้ที่ดูเหมือนมีทุกอย่างแต่ข้างในกลวงโบ๋ มีแฟนดี ๆ อยู่ข้างตัวแต่ใจกลับลอยไปไกล มีงานพอประทังแต่ไม่มีแพสชัน มีเพื่อนคุยได้แต่ไม่มีใครเข้าใจจริง แล้วความสัมพันธ์ซ้อนทับแบบผู้ใหญ่ ๆ ก็กลายเป็นสนามทดลองความรู้สึกของเธอไปโดยปริยาย ใครชอบหนังอาร์ตสายเรียล ดิบ เหงา แต่โคตรจริง เรื่องนี้คือกับดักชั้นดี ดูห้านาทีแรกแล้วจะวางไม่ลงเพราะมันเหมือนส่องกระจกดูตัวเองตอนตีสอง ซัตสึกิไม่ได้ร้าย ไม่ได้แซ่บแบบนางร้ายละครหลังข่าว เธอแค่เป็นมนุษย์คนหนึ่งที่ยังไม่รู้ว่าตัวเองต้องการอะไร เธออาศัยอยู่กับแฟนหนุ่มอย่าง ฮิอิรากิ ผู้ชายสายอบอุ่น ใจดี พยายามเข้าใจทุกอย่างแม้ในวันที่ไม่เข้าใจเลยสักอย่าง เขาทำงานประจำ ใช้ชีวิตเป็นระบบ อยากสร้างอนาคตที่มั่นคงและอยากให้เธออยู่ในอนาคตนั้นด้วย ความสัมพันธ์ของทั้งคู่เลยเหมือนห้องแอร์เย็น ๆ ที่ปลอดภัยแต่บางทีก็เย็นจนหนาวใจ ในอีกมุมหนึ่งของชีวิต เธอยังมี ฮายาชิ ชายหนุ่มอีกคนที่โตกว่า นิ่งกว่า มีเสน่ห์แบบผู้ชายที่ผ่านโลกมาแล้วนิด ๆ เขาไม่ผูกมัด ไม่เรียกร้อง ไม่ถามว่าเราคืออะไรกัน แต่กลับทำให้เธอรู้สึกมีชีวิตชีวาประหลาด ๆ ทุกครั้งที่อยู่ใกล้ ความใกล้ชิดระหว่างเธอกับเขาทั้งสองคนไม่ได้ถูกเล่าแบบหนังขายฉากหวือหวาเลย มันถูกเล่าแบบอารมณ์ล้วน ๆ สายตา น้ำเสียง การสัมผัสเบา ๆ การนอนคุยกันเงียบ ๆ หลังเหนื่อยมาทั้งวัน ความปรารถนาที่เกิดขึ้นมันเลยไม่ใช่แค่เรื่องบนเตียง แต่มันคือความอยากถูกรัก อยากถูกมองเห็น อยากมีใครสักคนที่ทำให้ความแห้งแล้งในใจมันชุ่มขึ้นบ้าง เธอสลับไปมาระหว่างความสบายใจกับความตื่นเต้น ระหว่างคนที่รักเธอกับคนที่ทำให้เธอรู้สึกว่าตัวเองยังน่าค้นหา แล้วทุกครั้งที่ต้องเลือก เธอก็เลือกจะหนี หนีไปหาค่ำคืนใหม่ วงเหล้าใหม่ บทสนทนาใหม่ เพราะการเผชิญหน้ากับใจตัวเองมันยากกว่าการนอกใจเยอะ โตเกียวในเรื่องนี้ไม่ได้สวยแบบโปสการ์ดเลย มันทั้งแคบ ทั้งเสียงดัง ทั้งเหงา ทั้งวุ่นวายในเวลาเดียวกัน ซัตสึกิทำงานฟรีแลนซ์เล็ก ๆ น้อย ๆ รับจ๊อบเสริมสวยบ้าง งานอีเวนต์บ้าง เจอเพื่อนสาวที่ปากแซ่บแต่จริงใจ เจอสังคมที่ทุกคนพูดเรื่องความรักเหมือนเป็นเรื่องเล่น ๆ แต่ลึก ๆ ก็กลัวการอยู่คนเดียวเหมือนกันหมด ผู้กำกับเล่าเรื่องแบบปล่อยให้กล้องตามติดชีวิตเธอไปเรื่อย ๆ ไม่เร่ง ไม่ยัดบทเรียน ไม่พยายามทำให้เธอน่าสงสารหรือน่าด่า เธอหงุดหงิดง่าย พูดแรง ตอบห้วน ปิดมือถือหนีหาย กลับมาขอโทษแบบขอไปที แล้วก็วนลูปเดิมเหมือนพายุทรายที่หมุนอยู่ในที่เดิม ความพีคคือหนังเปรียบเทียบใจของเธอกับทะเลทรายนามิเบียจริง ๆ นะ ทะเลทรายที่กว้างจนมองไม่เห็นขอบ ฟ้าสวยจนใจหาย แต่ข้างล่างมีแต่ทรายกับความว่างเปล่า ไม่มีโอเอซิส ไม่มีป้ายบอกทาง ไม่มีใครบอกว่าต้องเดินไปทางไหนถึงจะรอด เธอก็เหมือนกัน สวย มีเสน่ห์ มีคนรัก มีทางเลือกเยอะ แต่ไม่รู้ว่าตัวเองอยากเดินไปไหน ทุกความสัมพันธ์เลยกลายเป็นภาพหลอนกลางทะเลทราย ยิ่งวิ่งเข้าหายิ่งเหมือนจะหายใจไม่ออก ยิ่งอยากเติมเต็มยิ่งรู้สึกขาด ฉากที่เธอเดินคนเดียวตอนกลางคืน ฉากที่เธอนั่งเงียบในร้านเหล้า ฉากที่เธอมองแฟนหลับแล้วถอนหายใจ มันเรียลจนเจ็บ มันคือความเหงาแบบผู้ใหญ่ที่ไม่มีใครผิดเลยสักคน แต่ทุกคนกำลังจะพัง แล้วแบบนี้เธอจะเอายังไงต่อ จะกลับไปหาความมั่นคงที่เย็นชืดแต่ปลอดภัย หรือจะพุ่งเข้าหาไฟที่ร้อนแรงแต่ไม่มีวันเป็นของเรา หรือสุดท้ายเธอต้องอยู่คนเดียวเพื่อเรียนรู้ว่าทะเลทรายในใจมันไม่ได้หายไปแค่เพราะมีใครมาเดินด้วย หนังค่อย ๆ ต้อนเธอเข้ามุมด้วยเรื่องเล็ก ๆ ที่โคตรใหญ่สำหรับคนวัยนี้ ทั้งเรื่องงานที่ไม่ก้าวหน้า เรื่องเงินที่ชนเดือน เรื่องเพื่อนที่เริ่มโตเป็นผู้ใหญ่กันหมด เรื่องครอบครัวที่ถามคำถามน่าอึดอัด เรื่องความรู้สึกผิดที่เริ่มกัดกินทีละนิดเวลามองหน้าคนที่รักเราจริง ๆ ความตึงเครียดมันไม่ได้มาแบบระเบิดตูมตาม แต่มาแบบทรายดูด ค่อย ๆ จม ค่อย ๆ หนัก จนคนดูต้องกลั้นหายใจว่าเธอจะระเบิดตอนไหน จะพูดความจริงตอนไหน จะกล้ายอมรับสักทีไหมว่าเธอไม่ได้ต้องการผู้ชายเพิ่ม เธอต้องการตัวเองที่ชัดกว่านี้ นี่คือหนังอีโรติกมีชั้นเชิงในแบบฉบับหนังอาร์ตญี่ปุ่นยุคใหม่ ไม่ได้ยั่วด้วยเรือนร่าง แต่ยั่วด้วยอารมณ์ ความสับสน แรงดึงดูด และความกล้าที่จะรักแบบไม่สมบูรณ์แบบ ทุกตัวละครเป็นผู้ใหญ่ที่มีเหตุผลของตัวเอง ไม่มีความสัมพันธ์ต้องห้าม ไม่มีฉากโจ่งแจ้ง มีแต่ความสัมพันธ์ของผู้ใหญ่ที่ทั้งเหงา ทั้งโหยหา ทั้งอยากเข้าใจและอยากถูกเข้าใจ ใครเคยรู้สึกว่าชีวิตตัวเองกำลังแล้งทั้งที่รอบตัวมีคนเต็มไปหมด เรื่องนี้จะกระแทกใจแรงมาก ดูจบอาจไม่ได้คำตอบสำเร็จรูป แต่จะได้ความรู้สึกว่าเราไม่ได้เหงาคนเดียวบนโลกใบนี้ และบางทีทะเลทรายที่กว้างที่สุดก็คือใจของเราเองนี่แหละที่รอฝนแรกของฤดูกาลอยู่