เรื่องย่อและข้อมูลของ Motel Cactus
คืนนี้ห้ามหลับ! โมเทลกลางทางเปลี่ยวที่มีแค่ป้ายไฟกระพริบกับต้นกระบองเพชรเหงา ๆ กำลังจะกลายเป็นสนามของคนเหงาที่หนีอะไรมาไม่เหมือนกันสักคน! โมเทล ซอนอินจัง ไม่ใช่โมเทลสวยหรูติดถนนใหญ่ แต่เป็นโมเทลเล็ก ๆ สุดทางเลี่ยงเมืองที่แทบไม่มีใครตั้งใจแวะ ถ้าไม่หลง ไม่หนี หรือไม่มีความลับที่บอกใครไม่ได้ เจ้าของคือ ซอนฮี หญิงสาววัยสามสิบปลายที่รับช่วงต่อจากพ่อ เธอเป็นคนนิ่ง พูดน้อย ยิ้มยาก แต่สายตาอ่านคนขาด เธอเลือกจะอยู่เฝ้าเคาน์เตอร์เก่า ๆ ทุกคืน ท่ามกลางเสียงพัดลมเพดานกับกลิ่นน้ำยาถูพื้น เพราะข้างนอกนั่นชีวิตมันวุ่นวายเกินไป ส่วนในโมเทลเธอคุมเกมได้หมด ใครจะเข้าห้องไหน ใครจะอยู่นานแค่ไหน เธอจำได้หมดโดยไม่ต้องจด จนคืนหนึ่งที่ฝนตกหนักจนถนนขาด รถสองสามคันต้องจอดตายอยู่หน้าโมเทลพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย และนั่นคือจุดเริ่มต้นของคืนยาวที่ไม่มีใครได้หลับตาจริง ๆ สักคน แขกกลุ่มแรกคือคู่รักที่ท่าทางไม่เหมือนคู่รักทั่วไป ฝ่ายชายเป็นนักเขียนหนุ่มที่หมดไฟ หนีเดดไลน์มาพร้อมต้นฉบับเปล่า ๆ กับขวดเหล้า ส่วนฝ่ายหญิงเป็นรุ่นพี่ในวงการที่ทั้งผลักทั้งดึงเขาอยู่ในความสัมพันธ์ที่คลุมเครือ จะว่าแฟนก็ไม่ใช่ จะว่าเจ้านายก็ไม่เชิง เธอพาเขามาที่นี่อ้างว่าอยากให้เขาได้สมาธิ แต่จริง ๆ เธออยากทวงคำตอบบางอย่างที่ค้างคามานาน อีกห้องคือเซลส์แมนวัยกลางคนที่พูดเก่งจนผิดสังเกต เขาอ้างว่ามาค้างเพราะรถเสีย แต่กระเป๋าเอกสารของเขาเบาโหวงเหมือนไม่ได้มาทำงานจริง และห้องสุดท้ายคือหญิงสาวนักเดินทางคนเดียวที่จ่ายเงินสด ไม่ใช้ชื่อจริง ไม่รับสายใคร เธอล็อกห้องเงียบตั้งแต่หัวค่ำ แต่กลับออกมาเดินที่ระเบียงทุกครั้งที่ฝนซาเหมือนรอใครสักคน ซอนฮีเฝ้ามองทั้งหมดผ่านสมุดลงทะเบียนกับจอกล้องวงจรปิดที่ภาพแตก ๆ เธอรู้ทันทีว่าคืนนี้โมเทลของเธอไม่ได้แค่ให้ที่ซุกหัวนอน แต่มันกำลังจะเป็นที่พักใจชั่วคราวของคนที่ต่างก็แบกความปรารถนากับความผิดหวังมาด้วยกันทั้งนั้น ความสนุกของเรื่องนี้คือมันไม่เร่ง ไม่โฉ่งฉ่าง แต่มันค่อย ๆ ปล่อยให้บรรยากาศในโมเทลทำงานของมันเอง ทางเดินแคบ ๆ แสงไฟสีส้ม เสียงฝนเคาะสังกะสี เสียงทีวีเก่าที่เปิดทิ้งไว้ไม่มีใครดู ทุกอย่างมันชวนให้คนแปลกหน้ากล้าเปิดปากคุยกันมากกว่าปกติ จากแค่ขอยืมไฟแช็ก ขอผ้าเช็ดตัวเพิ่ม กลายเป็นการนั่งจิบโซจูด้วยกันตรงม้านั่งหน้าห้องพัก นักเขียนหนุ่มที่ตอนแรกเอาแต่ก้มหน้าหนีความจริง เริ่มโดนคำพูดตรง ๆ ของซอนฮีกระแทกใจ เธอไม่ได้ปลอบแบบหวาน ๆ แต่เธอพูดเหมือนคนที่เคยผ่านการรอคอยอย่างไร้ความหมายมาก่อน ส่วนรุ่นพี่สาวที่ดูเหมือนคุมทุกอย่างได้ กลับเริ่มเผยด้านเปราะบางเมื่อเหล้าเข้าปาก ว่าเธอก็เหนื่อยกับการต้องเป็นฝ่ายประคองความสัมพันธ์อยู่ฝ่ายเดียว ด้านเซลส์แมนจอมโม้ก็ค่อย ๆ หลุดลอกคราบคนมั่นใจออกมา เหลือแค่ผู้ชายธรรมดาที่เพิ่งโดนชีวิตหักหลังมาหมาด ๆ และนักเดินทางสาวปริศนาที่ดูเหมือนไม่อยากยุ่งกับใคร กลับเป็นคนที่ฟังเก่งที่สุด เธอไม่ตัดสินใคร เธอแค่พยักหน้าและยิ้มบาง ๆ ราวกับเข้าใจดีว่าความเหงาเวลามันกัด มันกัดเจ็บขนาดไหน ความสัมพันธ์ของคนทั้งโมเทลมันเลยค่อย ๆ ขยับจากคนแปลกหน้ามาเป็นเพื่อนคุยยามดึก ที่กล้าแตะเรื่องหัวใจ เรื่องความต้องการ เรื่องความรักแบบผู้ใหญ่ที่ไม่ได้มีแค่คำว่าชอบหรือไม่ชอบ แต่มันมีเรื่องความรับผิดชอบ ความกลัว และแรงดึงดูดที่ห้ามไม่ค่อยอยู่ปนกันไปหมด ทีเด็ดของ โมเทล ซอนอินจัง คือชื่อเรื่องนั่นแหละ กระบองเพชร! ต้นกระบองเพชรในกระถางแตก ๆ ที่ตั้งอยู่ตรงเคาน์เตอร์ มันทั้งอึด ทั้งทน ทั้งไม่ต้องการน้ำมาก แต่มันก็มีหนาม ซอนฮีบอกกับแขกคนหนึ่งว่ามันเหมือนคนที่นี่แหละ ภายนอกดูแข็งแรง ดูไม่ต้องการใคร แต่จริง ๆ ข้างในเก็บน้ำไว้เยอะ แค่ไม่แสดงออก หนังใช้สัญลักษณ์นี้เล่าเรื่องความปรารถนาแบบผู้ใหญ่ได้โคตรฉลาด ไม่ต้องโป๊เปลือยโจ่งแจ้งแต่ก็ร้อนแรงด้วยสายตา บทสนทนา และการเว้นจังหวะ ฉากที่แค่สองคนนั่งใกล้กันใต้ชายคา มองฝนตกด้วยกัน หายใจแทบจะรดต้นคอกัน มันยังเสียววาบกว่าฉากเลิฟซีนตรง ๆ ของหนังหลายเรื่องเสียอีก หนังจับอารมณ์ของยุคปลายเก้าศูนย์ได้ดีมาก ความโดดเดี่ยวในเมืองใหญ่ โทรศัพท์สาธารณะที่ไม่มีใครโทรเข้า เพจเจอร์ที่ดังแต่ข้อความคลุมเครือ ทุกคนหนีมาอยู่ในโมเทลโทรม ๆ ที่เดียวกันเพื่อจะพบว่าสุดท้ายไม่มีใครหนีใจตัวเองพ้น ใครที่ชอบหนังอารมณ์เหงา ๆ เซ็กซี่แบบมีชั้นเชิง มีบทสนทนาคม ๆ ให้ขบคิดต่อหลังดูจบ เรื่องนี้คือของดีที่ต้องเก็บ อย่าคาดหวังว่าจะมีดราม่าตบตีแย่งผัวแย่งเมียโครมคราม แต่มันคือหนังที่ค่อย ๆ นวดใจคนดูไปเรื่อย ๆ จนรู้สึกเหมือนตัวเองก็เป็นแขกอีกห้องหนึ่งของโมเทลนี้ ที่นั่งฟังเสียงฝนแล้วแอบถามตัวเองว่า พรุ่งนี้เช้าถนนเปิดแล้ว เราจะกล้าขับกลับไปเผชิญความจริง หรือจะขอต่อห้องพักอีกคืนดีวะ!
