Bevin Bru

Battle: Los Angeles

วันยึดโลก

จ่าศึกที่กำลังจะแขวนปืนกลับต้องแบกทั้งเมืองไว้บนหลังในคืนที่ฟ้าถล่ม วันยึดโลก หรือ Battle: Los Angeles คือคืนเดียวที่คุณจะลืมหายใจ! ทำไมต้องกดดูคืนนี้? เพราะนี่ไม่ใช่หนังเอเลี่ยนบุกโลกแบบนั่งดูยานลอยสวย ๆ บนฟ้า แต่มันคือหนังสงครามเต็มสูบที่เอาคุณไปหมอบข้างสนามเพลิงตั้งแต่เฟรมแรก หนัง ปี 2011 เรื่องนี้เปิดมาด้วยบรรยากาศโลกที่อึดอัดแปลก ๆ มีรายงานวัตถุประหลาดตกจากฟ้าพร้อมกันหลายจุดทั่วโลก ทั้งบัวโนสไอเรส โซล ฝรั่งเศส เยอรมนี จีน ไม่มีใครตอบได้ว่ามันคืออุกกาบาต ดาวเทียมพัง หรืออะไรที่ใหญ่กว่านั้น แล้วไม่กี่ชั่วโมงต่อมาคำตอบก็พุ่งลงมาจากเมฆพร้อมไฟและแรงระเบิด ทุกเมืองชายฝั่งโดนถล่มพร้อมกันแบบไม่มีสัญญาณเตือน ลอสแอนเจลิสที่เคยแสงสีกลายเป็นโซนรบเดือดในพริบตา และตรงกลางนรกนั้นคือ จ.ส.อ. ไมเคิล แนนซ์ ทหารนาวิกโยธินรุ่นเก๋าที่เหลือเวลารับราชการอีกไม่กี่วันก็จะได้กลับบ้าน เขาดันถูกดึงกลับมาประจำการด่วนเพื่อคุมทีมเด็กใหม่ที่ยังไม่เคยเห็นเลือดจริง ภารกิจแรกโคตรโหด ต้องบุกเข้าไปช่วยพลเรือนกลุ่มสุดท้ายที่ติดค้างในเขตอันตรายก่อนกองทัพจะสั่งถล่มปูพรมในไม่กี่ชั่วโมง เวลามีจำกัด วิทยุขาด ๆ หาย ๆ แผนที่เชื่อไม่ได้ ศัตรูมองไม่เห็นตัว แต่กระสุนมันยิงมาจากทุกทิศ คืนนี้ถ้าคุณอยากได้หนังที่เปิดปุ๊บยิงปั๊บ ไม่เวิ่น ไม่เล่าเยิ่นเย้อ เอาแบบทหารจริง เหนื่อยจริง ฝุ่นเข้าปากจริง เรื่องนี้คือคำตอบ กดดูแบบ พากย์ไทย ยิ่งมัน เสียงวิทยุ เสียงปืน เสียงระเบิดคือกระแทกหูจนมือถือสั่น เดิมพันมันพุ่งขึ้นทุกนาทีที่ทีมของแนนซ์เดินลึกเข้าไปในเมืองร้าง จำภาพแอลเอในหนังท่องเที่ยวไปได้เลย ที่นี่เหลือแต่ควันไฟ ซากรถบัสคว่ำ ตึกพรุนเป็นรู เสาไฟฟ้าหักพับ และความเงียบที่น่ากลัวกว่าเสียงปืน แนนซ์ไม่ได้มาคนเดียว เขามีผู้หมวดหนุ่มที่ต้องคุมหน่วยครั้งแรกในชีวิต หมอสนามที่มือสั่นแต่ต้องวิ่งผ่าดงกระสุน พลปืนกลปากดีที่ยิงมุกเพื่อกลบความกลัว และทหารใหม่ที่ยังเรียกชื่อปืนผิด ๆ ถูก ๆ ทุกคนมองแนนซ์เป็นพ่อ เป็นพี่ เป็นเสาหลัก ทั้งที่ในใจเขาเองก็แบกแผลเก่าจากภารกิจครั้งก่อนที่ยังไม่เคยเล่าให้ใครฟัง เขาแค่อยากเกษียณเงียบ ๆ แต่สงครามไม่ยอมปล่อยเขาไป ฝั่งตรงข้ามยิ่งสู้ยิ่งขนลุก มันไม่ใช่ทหาร ไม่ใช่ผู้ก่อการร้าย แต่มันคือกองกำลังจากนอกโลกที่มาแบบไม่เจรจา ไม่จับเชลย ไม่ส่งสารใด ๆ ทั้งสิ้น มีแต่โดรนสอดแนมบินว่อน ยานโจมตีที่ลอยนิ่งกลางอากาศแล้วสาดพลังทำลายล้างลงมา และทหารราบเกราะหนาที่ทนกระสุนปืนเล็กจนทหารอเมริกันต้องอุทานว่าแล้วยิงตรงไหนถึงจะตายวะ ความน่ากลัวที่สุดคือความไม่รู้ ยิงจากไหนมา ต้องการอะไร น้ำมัน? น้ำ? หรือแค่ล้างบางมนุษย์ให้สิ้น? ไม่มีตำราเล่มไหนสอน ไม่มีประสบการณ์รบที่ไหนใช้ได้ ทุกหัวมุมถนนคือกับดัก ทุกอุโมงค์ ทุกทางด่วน ทุกสถานีตำรวจที่เคยปลอดภัยกลายเป็นจุดซุ่มยิง ทีมของแนนซ์ต้องเรียนรู้กลางสนามว่าศัตรูมองเห็นเราด้วยอะไร เคลื่อนที่ยังไง จุดอ่อนอยู่ตรงไหน โดยแลกมาด้วยเลือดและชีวิตเพื่อนข้าง ๆ แบบเรียลไทม์ นี่คือเสน่ห์ดิบของหนัง มันถ่ายแบบกล้องสั่นติดไหล่ทหาร ได้ยินเสียงหอบ เสียงสบถ เสียงตะโกนเรียกชื่อเพื่อนกลางฝุ่นตลบ คุณไม่ได้ดูสงครามจากห้องแอร์เย็น ๆ แต่คุณโดนลากลงไปคลานในโคลนกับพวกเขา ยิ่งใกล้ถึงจุดอพยพ หนังยิ่งบีบหัวใจจนแทบขาดอากาศหายใจ เพราะภารกิจช่วยพลเรือนมันไม่ง่ายเหมือนในแผนที่ขีดไว้ เด็ก ผู้หญิง คนแก่ ครอบครัวที่หลบอยู่ใต้ซากตึก พวกเขาหิว กลัว ขาเจ็บ เดินไม่ไหว ขณะที่นาฬิกานับถอยหลังสู่การโจมตีทางอากาศครั้งสุดท้ายกำลังเดินไม่หยุด ถ้าพาออกมาไม่ทัน ทุกคนจะโดนลบหายไปพร้อมศัตรูทั้งเขต แนนซ์ต้องตัดสินใจทุกห้านาทีว่าจะเสี่ยงอ้อมเพื่อเลี่ยงการปะทะ หรือพุ่งฝ่าเข้าไปตรง ๆ เพื่อแลกกับเวลา จะทิ้งใครไว้ข้างหลังเพื่อรักษาคนส่วนใหญ่ หรือจะแบกทุกคนออกไปด้วยกันแม้เสี่ยงตายหมู่ ความเป็นผู้นำในช่วงวิกฤตมันไม่เท่เหมือนในโปสเตอร์ มันคือเหงื่อท่วมหลัง มือเปื้อนเลือด และคำสั่งที่พูดออกไปแล้วเอาคืนไม่ได้ ทีมที่ตอนแรกไม่ไว้ใจลุงแก่ใกล้เกษียณคนนี้ ค่อย ๆ เห็นว่าทำไมเขาถึงยังถูกเรียกตัวกลับมา ความนิ่ง ความอ่านเกมขาด และการเอาตัวบังลูกน้องก่อนตัวเองทุกครั้ง มันสร้างความผูกพันแบบพี่น้องร่วมรบที่ต้องฝากชีวิตไว้กับคนข้าง ๆ ชนิดที่หนังสงครามดี ๆ เท่านั้นทำได้ ฉากบู๊ก็จัดเต็มแบบไม่พัก ทั้งยิงปะทะกลางถนนที่ควันบังจนมองไม่เห็นศัตรู ไล่ล่ากลางทางด่วนที่ต้องวิ่งแข่งกับยานสอดแนมบนฟ้า บุกเคลียร์ตึกทีละห้องแบบลุ้นเยี่ยวเหนียว ไปจนถึงการใช้สมองพลิกแพลงอาวุธบ้าน ๆ มาสู้กับเทคโนโลยีต่างดาวที่เหนือกว่าหลายเท่า ทุกครั้งที่เหมือนจะเจอทางรอด ศัตรูก็เผยของใหม่ออกมาเหนือความคาดหมาย ทำให้สเกลความสิ้นหวังมันขยายจากระดับหน่วยเล็ก ๆ ไปสู่ระดับทั้งเมือง และอาจลามไปทั้งโลก แล้วถ้าคืนนี้ลอสแอนเจลิสแตก โลกจะเหลือที่ให้เราหนีอีกกี่เมือง? แนนซ์กับทหารหยิบมือหนึ่งที่กระสุนเหลือน้อยลงทุกที แบตวิทยุใกล้หมด แผนที่เหลือแค่ความทรงจำ จะพาพลเรือนกลุ่มสุดท้ายฝ่าดงเอเลี่ยนออกไปถึงจุดขึ้นฮ. ได้ยังไงในเมื่อท้องฟ้าไม่ได้เป็นของเราอีกต่อไป? ศัตรูที่ไม่มีหน้า ไม่มีเสียง ไม่มีความปราณีพวกนี้ มันกลัวอะไรบ้างไหม หรือจริง ๆ แล้วมันมีจุดอ่อนที่มนุษย์ธรรมดาอย่างเรามองเห็นแต่เรายังตีไม่โดน? เปิดไฟ ปิดประตู ล็อกโลกทั้งใบไว้ข้างนอก แล้วโดดลงสนามรบไปพร้อมพวกเขาเลย กระสุนนัดต่อไปจะช่วยชีวิตใคร และใครจะต้องเป็นคนจ่ายราคาแพงที่สุดเพื่อแลกกับเช้าวันพรุ่งนี้ของมนุษยชาติ?