Beatriz Olivares

Tokyo Nights

คืนมืดในโตเกียว

คืนนี้อย่าเพิ่งนอน ถ้าใจยังว่างและโตเกียวในหัวของคุณยังเปิดไฟอยู่ เพราะคืนมืดในโตเกียวจะลากคุณลงไปเดินหลงในตรอกชินจูกุที่ทั้งหอมทั้งอันตรายในเวลาเดียวกัน เรื่องมันเริ่มจาก เรน นักเขียนสาวชาวต่างชาติวัยสามสิบต้น ๆ ที่หนีใจพัง ๆ มาพักใจที่โตเกียวชั่วคราวด้วยข้ออ้างว่ามาหาวัตถุดิบเล่มใหม่ แต่จริง ๆ คือหนีความสัมพันธ์จืดชืดที่เพิ่งจบลงแบบค้างคา เธอเช่าห้องเล็ก ๆ ชั้นบนร้านหนังสือเก่าแถวชิมokitazawa ใช้ชีวิตกลางวันถ่ายรูป จดโน้ต กินกาแฟกระป๋องไปวัน ๆ จนคืนหนึ่งฝนตกหนัก รถไฟหมด เธอวิ่งหลบฝนเข้าไปในบาร์แจ๊สใต้ดินที่ไม่มีป้ายชื่อ มีแค่แสงไฟสีอำพันกับกลิ่นไม้และเหล้าบ๊วยลอยมาแตะจมูก แล้วเธอก็เจอเขา เคนจิ เจ้าของบาร์วัยสี่สิบต้น ๆ พูดน้อย ยิ้มยาก แต่สายตาอ่านคนเก่งเหมือนมองทะลุว่าข้างในใครกำลังเหงาแบบไหน คืนนั้นเขาไม่ถามอะไรเยอะ แค่ยื่นผ้าขนหนูผืนเล็กให้เธอเช็ดผม ชงค็อกเทลอุ่น ๆ ให้หนึ่งแก้ว แล้วเปิดเพลงแผ่นเก่าที่เหมือนแต่งมาเพื่อคนอกหักโดยเฉพาะ เรนตั้งใจจะนั่งแค่สิบนาทีแล้วกลับ กลายเป็นนั่งจนตีสอง คุยกันตั้งแต่เรื่องหนังสือที่ชอบ หนังที่เกลียด ไปจนถึงคำถามว่าทำไมคนเรายิ่งโตยิ่งกลัวการเริ่มใหม่ ทั้งคู่ไม่ได้แตะตัวกันเลยด้วยซ้ำ แค่บทสนทนากับระยะห่างของเก้าอี้บาร์ที่ค่อย ๆ ขยับเข้ามาใกล้กันทีละนิด มันก็ร้อนกว่าฉากเลิฟซีนทั้งเรื่องแล้ว บอกเลยว่าเคมีคู่นี้คือกับดักคนนอนดึก ดูแล้วจะเข้าใจว่าทำไมบางคนถึงยอมตกรถไฟเที่ยวสุดท้ายเพื่อใครบางคนที่ไม่รู้จักนามสกุลด้วยซ้ำ แล้วหลังจากคืนนั้น โตเกียวก็ไม่เหมือนเดิมอีกเลย เรนกลายเป็นแขกประจำของบาร์ไร้ป้าย เธอเริ่มรู้จักโตเกียวภาคกลางคืนผ่านสายตาของเคนจิ ผู้ชายที่กลางวันเป็นช่างภาพล้างฟิล์มเงียบ ๆ กลางคืนเป็นบาร์เทนเดอร์ที่จำรสชาติความเหงาของลูกค้าได้ทุกคน เขาพาเธอไปกินราเมงข้อสอบตอนตีสาม ไปนั่งชมวิวแม่น้ำสุมิดะตอนไฟเมืองสะท้อนน้ำเป็นสีทอง ไปฟังแจ๊สสดในห้องใต้ดินที่ห้ามใช้มือถือจนทุกคนต้องสบตากันจริง ๆ ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ค่อย ๆ ขยับจากคนแปลกหน้าที่ถูกชะตา กลายเป็นเพื่อนคุยยามดึกที่รู้ใจกันเกินเบอร์ แล้วก็กลายเป็นแรงดึงดูดแบบผู้ใหญ่ที่ต่างฝ่ายต่างรู้ว่าอันตรายแต่ก็ไม่อยากเบรก เพราะเรนนั้นทั้งฉลาด ทั้งตรง ทั้งกล้าจีบก่อนแบบไม่เล่นตัว ส่วนเคนจิก็เป็นผู้ชายประเภทที่ยิ่งนิ่งยิ่งยั่ว ยิ่งไม่พูดยิ่งอยากรู้ว่าในใจคิดอะไรอยู่ หนังเก่งมากตรงที่ไม่ต้องถอดต้องโชว์อะไรโจ่งแจ้งเลย แค่ฉากที่เขาสอนเธอเชกค็อกเทล มือซ้อนมือ เสียงน้ำแข็งกระทบแก้ว ลมหายใจที่อยู่ใกล้กันเกินไปนิดเดียว คนดูก็กลั้นหายใจแล้ว ไหนจะฉากเต้นรำช้า ๆ กลางบาร์หลังร้านปิด ไฟสลัว เพลงเบา ชุดเดรสสายเดี่ยวของเรนที่พลิ้วตามแรงหมุน ทุกอย่างมันเย้ายวนแบบมีชั้นเชิง ชวนให้จินตนาการต่อเองแบบผู้ใหญ่ ๆ แต่หนังก็ไม่ได้มีแค่ความหวานเคลือบน้ำตาลนะ เพราะยิ่งใกล้กันมากเท่าไหร่ เงาของอดีตก็ยิ่งชัดขึ้นเท่านั้น เคนจิมีแผลเก่าเรื่องคนรักเก่าที่หายไปพร้อมกับคำสัญญาที่ไม่เคยได้พูด ส่วนเรนก็แบกความกลัวว่าเธอเป็นแค่นักท่องเที่ยวชั่วคราวในชีวิตใครสักคน สุดท้ายแล้วเธอจะกล้าอยู่ต่อหรือแค่เขียนจบแล้วทิ้งไว้เป็นอีกหนึ่งบทในหนังสือ พีคของเรื่องมันอยู่ตรงที่โตเกียวตอนกลางคืนไม่ได้มีแค่บาร์แจ๊สกับไฟสวย ๆ แต่มันมีอีกด้านที่เย้ายวนและทดสอบใจคนเหงาสุด ๆ เมื่อ อากิ เพื่อนสาวนักจัดดอกไม้สุดแซ่บของเคนจิโผล่เข้ามา พร้อมด้วย ไดโกะ ช่างภาพหนุ่มรุ่นน้องที่ตามจีบเรนแบบเปิดเผยและตรงไปตรงมาคนละสไตล์กับเคนจิโดยสิ้นเชิง จากความสัมพันธ์ของคนสองคนที่กำลังจะลงล็อก กลายเป็นสี่เส้าที่เต็มไปด้วยสายตา คำพูดกำกวม และการหยอกเย้าที่เหมือนเล่นแต่ดันรู้สึกจริง อากิคือตัวแทนของอดีตที่ยังค้างคา เธอรู้จักเคนจิทุกมุม รู้ว่าเขาชอบกาแฟแบบไหน เมาตอนไหนจะเงียบ เมาตอนไหนจะยอมเล่าเรื่องในใจ ส่วนไดโกะคือตัวแทนของอนาคตที่สดและเร้าใจ เขาพาเรนไปถ่ายรูปกลางคืนตามรูฟท็อป ไปงานปาร์ตี้แกลเลอรีที่ทุกคนสวยหล่อและพร้อมจะตกหลุมรักชั่วข้ามคืน เขากล้าบอกชอบตรง ๆ กล้าชวนไปทริปสั้น ๆ ต่างจังหวัดแบบไม่ต้องมีสถานะให้ปวดหัว หนังใช้ตรงนี้แหละยิงคำถามใส่คนดูว่า ระหว่างความรักที่เร่าร้อนแต่ไม่ผูกมัด กับความผูกพันที่ลึกแต่ต้องแลกด้วยการเปิดแผลเก่า เราจะเลือกอะไร แล้วโตเกียวเมืองที่ไม่มีใครเป็นของใครจริง ๆ สักคน มันจะสอนเรนให้กล้าซื่อสัตย์กับความปรารถนาของตัวเองได้ไหม ทุกตัวละครในเรื่องเป็นผู้ใหญ่ที่มีงานมีการ มีเหตุผลของตัวเอง ไม่มีใครงี่เง่าแบบละครน้ำเน่า ทุกการตัดสินใจเรื่องหัวใจเลยดูจริงและเจ็บจริง ฉากดราม่ากลางเรื่องที่ทั้งสี่คนมาเจอกันในคืนฝนตกที่บาร์ คือที่สุดของความตึง มองตากันนิดเดียวก็รู้ว่าใครหึง ใครห่วง ใครกำลังจะถอย ใครกำลังจะรุก บอกเลยว่าลุ้นยิ่งกว่าหนังระทึกขวัญอีก และนี่คือเหตุผลว่าทำไมคุณต้องดูคืนมืดในโตเกียวคืนนี้เลยแบบไม่ต้องรอวันหยุด เพราะมันไม่ใช่แค่หนังรักผู้ใหญ่ที่มีฉากสวยชวนใจเต้น แต่มันคือหนังที่พูดเรื่องความเหงา ความต้องการ และความกล้าที่จะรักอีกครั้งในวัยที่ไม่เชื่อเรื่องพรหมลิขิตแล้วได้อย่างโคตรจริง งานภาพคือที่สุด แสงนีออนชมพูม่วงสะท้อนพื้นเปียก ๆ ตรอกแคบ ๆ ที่มีทั้งร้านราเมง ร้านแผ่นเสียง เลิฟโฮเทลเก่า ๆ ทุกเฟรมเหมือนโปสการ์ดที่แอบเซ็กซี่นิด ๆ งานเสียงก็ดีไม่แพ้กัน เสียงฝน เสียงแก้ว เสียงแซกโซโฟนที่ลอยมาเบา ๆ มันทำให้ทุกฉากใกล้ชิดดูมีมนต์ขลังโดยไม่ต้องโป๊เปลือยอะไรเลย หนังเล่าเรื่องความสัมพันธ์แบบผู้ใหญ่ถึงผู้ใหญ่ ตรงไปตรงมาเรื่องแรงปรารถนา แต่ก็ให้เกียรติตัวละครและคนดู ไม่ยัดเยียด ไม่หยาบ ไม่ทะลึ่งพร่ำเพรื่อ มีแต่ความเย้ายวนที่เกิดจากบทสนทนา สายตา และการสัมผัสเล็ก ๆ อย่างการจัดปกเสื้อให้กัน การปัดผมที่ปรกหน้า การนั่งพิงไหล่ดูเมืองจากหน้าต่างบานใหญ่ตอนตีสี่ ปมเรื่องก็เดินเร็วไม่มีอืด เปิดมา 10 นาทีก็อยากรู้แล้วว่าคืนนี้จะจบตรงไหน ยิ่งดูดึกยิ่งอิน ยิ่งเหงายิ่งโดน ใครที่ชอบหนังอารมณ์เหงา ๆ สวย ๆ อย่าง Lost in Translation แต่ขอเวอร์ชันที่ร้อนแรงและกล้าพูดเรื่องหัวใจกับร่างกายมากขึ้น เรื่องนี้คือคำตอบเลย สุดท้ายเรนจะเลือกกลับไปเขียนหนังสือที่บ้านเกิดพร้อมความทรงจำหนึ่งฤดู หรือจะเลือกทิ้งตั๋วเครื่องบินแล้วอยู่ต่อเพื่อพิสูจน์ว่าความรักชั่วข้ามคืนก็กลายเป็นตลอดไปได้ถ้ากล้าพอ ไปลุ้นกันเองหลังเที่ยงคืน ปิดไฟ ปิดเสียงแจ้งเตือน เปิดแอร์เย็น ๆ แล้วปล่อยให้โตเกียวคืนนี้พาไปให้สุดทาง