Aya Fortes

Hacksaw Ridge

วีรบุรุษสมรภูมิปาฏิหาริย์

เดสมอนด์ ดอสส์ กำลังจะเสียทั้งอนาคต ทั้งคนรัก ทั้งเกียรติทหาร เพียงเพราะเขายืนยันคำเดียวว่าจะไม่จับปืนแม้แต่นัดเดียว วีรบุรุษสมรภูมิปาฏิหาริย์ Hacksaw Ridge คือหนังที่เอาคนแบบนี้โยนเข้าไปกลางนรกโอกินาว่าแล้วถามมึงตรง ๆ ว่าใจมึงแข็งพอไหม ทำไมต้องกดดูคืนนี้ คำตอบสั้น ๆ เลย เพราะนี่คือหนังสงครามที่โคตรเดือดแต่ฮีโร่ไม่มีปืนเว้ย คิดดูดิ ทุกคนรอบตัวแบกไรเฟิล วิ่งฝ่าดงกระสุน ส่วนพี่แกแบกแค่กระเป๋าพยาบาลกับพระคัมภีร์ แล้ววิ่งไปที่เดียวกันนั่นแหละ มันบ้า มันกล้า มันทำให้อะดรีนาลีนพุ่งตั้งแต่สิบนาทีแรก ใครชอบหนัง 2016 ที่สร้างจากเรื่องจริงแบบเชื่อก็บ้าไม่เชื่อก็บ้า เรื่องนี้คือคำตอบ งานภาพของผู้กำกับเมล กิบสันคือโหดดิบ ไม่กั๊ก เสียงระเบิดคือสั่นถึงไส้ ควัน โคลน เลือด เนื้อหนังมาครบ แต่ที่ทำให้จุกกว่าคือดราม่าก่อนออกรบ ชีวิตวัยเด็กของดอสส์ที่เวอร์จิเนียไม่ได้สวยงามเลย พ่อติดเหล้า ครอบครัวมีแผล ความรุนแรงในบ้านทำให้เขาเกลียดปืนเข้าไส้ แล้วเขาก็ตกหลุมรักพยาบาลสาวคนหนึ่ง ความรักกำลังไปได้สวย อนาคตกำลังไปได้สวย สงครามโลกครั้งที่สองก็ระเบิดขึ้นพอดี เพื่อนทั้งเมืองแห่กันไปสมัครทหาร เขาก็ไปด้วย แต่ไปด้วยเงื่อนไขที่ไม่มีใครรับได้ ขอเป็นทหารที่ไม่ฆ่าใคร ขอเป็นเมดิกที่ไม่แตะอาวุธ คนทั้งค่ายหาว่าเพี้ยน หาว่าขี้ขลาด หาว่าเป็นตัวถ่วง โดนซ่อม โดนแกล้ง โดนขู่ขึ้นศาลทหาร โดนกดดันให้ถอนตัวทุกวัน คืนนี้ถ้ามึงกำลังเบื่อหนังสูตรสำเร็จพระเอกเก่งยิงไม่หมดแม็ก ลองมาดูพระเอกที่รอดด้วยมือเปล่าแล้วมึงจะเข้าใจว่าทำไมคนทั้งโลกถึงพูดถึงหนังเรื่องนี้ ดูแบบ พากย์ไทย ก็ยิ่งอิน บทด่ากันในค่ายคือแสบถึงทรวง ฟังรู้เรื่องทุกเม็ด ไม่ต้องอ่านซับให้เสียจังหวะลุ้น แล้วเดิมพันมันก็ไต่ขึ้นเรื่อย ๆ ไม่มีผ่อนเลยเว้ย ตอนแรกนึกว่าศัตรูของดอสส์คือทหารญี่ปุ่นอย่างเดียว ที่ไหนได้ ศัตรูด่านแรกคือพวกเดียวกันนี่แหละ จ่าฝึกโหดแบบไม่ปรานี เพื่อนร่วมกองร้อยจ้องจะกระทืบ เพราะใครจะอยากเอาชีวิตไปฝากไว้กับคนที่บอกว่าผมจะไม่ยิงช่วยคุณนะครับ มันฟังดูโคตรไร้ความรับผิดชอบในสายตาทหาร ทุกเช้าคือการตื่นมาเจอสายตาเหยียด ทุกคืนคือการนอนคิดว่าพรุ่งนี้จะโดนไล่ออกไหม แฟนสาวก็ต้องรออย่างกระวนกระวาย พ่อที่เคยเกลียดสงครามก็ต้องกลับมาเผชิญอดีตของตัวเองเพื่อช่วยลูกชาย ดอสส์ยืนหยัดอยู่คนเดียวกลางโรงอาหาร กลางสนามฝึก กลางห้องพิจารณาคดีทหาร ทุกคนบอกให้เขาถือปืนสักครั้ง แค่แตะก็พอ แค่ถ่ายรูปก็พอ แต่เขาไม่ยอมแม้แต่จะแตะ เพราะสำหรับเขานี่ไม่ใช่เรื่องดื้อ นี่คือพันธะกับพระเจ้า กับตัวเอง กับคำสาบานว่าจะไม่พรากชีวิตใครอีก ความกดดันมันบีบจนคนดูหายใจไม่ออก มึงจะเชียร์ไปด่าไปว่าไอ้บ้าเอ๊ย ยอม ๆ ไปเถอะ จะแข็งไปไหน แต่ลึก ๆ มึงก็รู้ว่าถ้าเขายอม หนังก็จบแค่นั้น ไม่มีตำนาน ไม่มีปาฏิหาริย์อะไรทั้งนั้น แล้วพอวันที่กองทัพต้องยกพลขึ้นหน้าผา Hacksaw Ridge ที่โอกินาว่าจริง ๆ มึงจะเข้าใจว่าทำไมเขาต้องซ้อมความเชื่อมาหนักขนาดนั้น หน้าผาสูงชันที่ต้องไต่ขึ้นไปด้วยตาข่ายเชือก ข้างบนคือป้อมญี่ปุ่นที่ขุดอุโมงค์ไว้เป็นรังแตน ปืนกล ปืนใหญ่ ปืนครก ซุ่มอยู่ทุกทิศ ทหารอเมริกันขึ้นไปเป็นร้อย ลงมาเป็นศพก็เยอะ กลยุทธ์คือยึดให้ได้ทีละคืบ แต่ทุกคืบแลกด้วยเลือด ดอสส์ไต่ขึ้นไปพร้อมเพื่อนโดยไม่มีอาวุธติดตัวเลยสักชิ้น มีแค่กรรไกรตัดผ้า มอร์ฟีน ผ้าพันแผล และสองมือเปล่า ๆ เสียงหวีดของกระสุนคือเพลงประจำวัน ระเบิดลงทีดินทั้งผืนสะเทือน ร่างเพื่อนกระเด็นต่อหน้า แล้วเขาวิ่งสวนเข้าไปหาคนเจ็บ คนอื่นหมอบ เขาวิ่ง คนอื่นถอย เขาคลานเข้าไปลากเพื่อนออกมา ทีละคน ทีละคน ท่ามกลางควันที่มองไม่เห็นฟ้า ท่ามกลางเสียงร้องโหยหวนของคนขาขาดแขนขาด มึงดูไปกำหมัดไป เหงื่อแตกทั้งที่เปิดแอร์เย็นเจี๊ยบ เพราะมึงรู้ว่ากระสุนนัดเดียวก็จบเขาได้เลยโดยที่เขาสู้กลับไม่ได้ด้วยซ้ำ พีคที่สุดคือตอนที่สมรภูมิมันแตกเป็นเสี่ยง ๆ แล้วไม่มีใครเหลือให้พึ่งนอกจากใจตัวเอง กองร้อยโดนตีโต้กลับแบบไม่ทันตั้งตัว ญี่ปุ่นโผล่มาจากอุโมงค์ จากหลุม จากซอกหิน ยิงถล่มแบบไม่ให้หายใจ ผู้บังคับบัญชาสั่งถอย ทุกคนไต่เชือกลงหน้าผาแบบเอาชีวิตรอด ใครเจ็บก็ต้องทิ้งไว้ก่อนเพราะพาลงไปไม่ได้ ดอสส์ไม่ลงเว้ย เขาอยู่ต่อคนเดียวบนยอดนรกนั้น ท่ามกลางความมืด ท่ามกลางศพ ท่ามกลางเสียงปืนที่ยังดังเป็นระยะ เขาคลำหาเพื่อนที่ยังหายใจทีละร่าง ลากมาหลบในหลุมระเบิด พันแผลห้ามเลือด ฉีดมอร์ฟีน แล้วผูกเชือกหย่อนลงหน้าผาทีละคน ทีละคน ทีละคน แขนล้า หลังแทบหัก หูอื้อ ตาพร่า แต่ปากยังพึมพำประโยคเดียวซ้ำ ๆ ว่าขออีกคน ขออีกคนได้ไหม ภาพคือมึงเห็นผู้ชายตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งวิ่งฝ่าควันออกไปแล้วกลับมาพร้อมคนเจ็บตัวใหญ่กว่าเขาสองเท่า ทำแบบนั้นทั้งคืนโดยไม่มีใครคุ้มกัน ไม่มีปืน ไม่มีเกราะ มีแค่ความเชื่อล้วน ๆ เพื่อนข้างล่างที่เคยด่าเขาเคยกระทืบเขา ตอนนี้แหงนหน้ามองขึ้นไปบนหน้าผาแล้วอ้าปากค้าง เพราะคนที่พวกเขาคิดว่าเป็นภาระ กำลังแบกชีวิตพวกเขาลงมาทีละชีวิต ทีละชีวิต หนังถ่ายทอดตรงนี้แบบไม่เร่ง ไม่ตัดเร็วให้เวียนหัว แต่แช่ให้มึงเห็นความทรมาน ความกลัว ความเหนื่อย แล้วมึงจะถามตัวเองว่าอะไรวะที่ทำให้คนคนหนึ่งทำแบบนี้ได้โดยไม่หวังเหรียญ ไม่หวังยศ ไม่หวังแม้แต่คำขอบคุณ แล้วคำถามที่ค้างอยู่ในอกจนต้องกดดูต่อให้จบคือแบบนี้ ถ้ามึงเป็นเขา มึงจะยังกล้าไม่มีปืนอยู่ไหมในคืนที่ทุกคนทิ้งมึงไว้ข้างบนคนเดียว แล้วถ้าความกล้าไม่ได้วัดกันที่ว่าใครฆ่าได้เยอะกว่า แต่วัดกันที่ว่าใครช่วยได้เยอะกว่าโดยไม่ฆ่าเลยสักคน โลกของสงครามจะยอมรับคนแบบนี้ได้ไหม หรือสุดท้ายความเชื่อที่สวยงามจะต้องแหลกไปพร้อมกับกระสุนนัดสุดท้ายบนหน้าผานั้นกันแน่