진영

2x1

ทูบายวัน

คืนนี้ห้ามนอนเร็ว! เพราะหนังเรื่องนี้จะลากคุณลงเตียงแห่งความลับที่ไม่มีใครกล้าพูดออกมาดัง ๆ ทูบายวัน ไม่ใช่แค่หนังรักธรรมดา แต่มันคือเกมของคนสามคนที่เอาหัวใจมาเดิมพันกันแบบสองต่อหนึ่ง แล้วไม่มีใครยอมถอยให้ใครทั้งนั้น ใครชอบฟีลแอบแซ่บ แอบลุ้น แอบเสียวในอก บอกเลยว่าเรื่องนี้คือของแรงประจำคืนดึกที่คุณต้องกดดูให้ได้สักครั้งในชีวิต พระเอกของเราคือ เคนจิ ชายหนุ่มวัยสามสิบต้น ๆ ช่างภาพฟรีแลนซ์สุดติสต์ที่ใช้ชีวิตไปวัน ๆ กลางวันถ่ายงานไปเรื่อย กลางคืนกลับห้องเช่าแคบ ๆ นอนมองเพดานแล้วถามตัวเองว่าชีวิตกูมีแค่นี้เหรอวะ เขามีแฟนอยู่แล้วหนึ่งคนคือ ยูริ สาวออฟฟิศสวยเก่งพูดตรง เธอคือความมั่นคง คืออนาคต คือคนที่แม่เขาอยากให้แต่งงานด้วย ความรักของทั้งคู่ไม่ได้หวานฉ่ำเหมือนข้าวใหม่ปลามันแล้ว แต่มันอบอุ่นเหมือนข้าวต้มตอนดึก กินแล้วสบายท้อง แต่บางทีก็จืดไปหน่อยสำหรับคนปากจัดอย่างเคนจิ แล้วคืนหนึ่งโชคชะตาก็เล่นตลก ส่งผู้หญิงอีกคนเข้ามาในเฟรมชีวิตของเขาแบบไม่ทันตั้งตัว เธอชื่อว่า มายะ รุ่นน้องในวงการถ่ายแบบที่เพิ่งกลับมาจากต่างจังหวัดเพื่อมาตามฝันในโตเกียว เธออายุยี่สิบปลาย ๆ แล้ว เป็นผู้ใหญ่เต็มตัว มีแววตาซุกซน มีรอยยิ้มที่เหมือนจะรู้ทันว่าเขากำลังเบื่ออะไรอยู่ และมีพลังบางอย่างที่ทำให้ห้องมืด ๆ ของเขา suddenly สว่างวาบขึ้นมาในพริบตา การเจอกันครั้งแรกมันไม่มีอะไรเกินเลย แค่การช่วยถือของ การเลี้ยงกาแฟถ้วยหนึ่ง และการคุยกันถูกคอเรื่องกล้องฟิล์มเก่า ๆ แต่มันดันมีประกายไฟบางอย่างที่คนเป็นผู้ใหญ่ด้วยกันจะรู้ทันทีว่าอันนี้ไม่ใช่แค่เพื่อนร่วมงานแล้วปะวะ จากวันนั้นเคนจิก็เหมือนมีชีวิตสองรางในร่างเดียว กลางวันเขาคือแฟนที่ดีของยูริ กลางคืนเขาคือพี่ชายที่ปรึกษาที่แสนดีของมายะ แล้วเส้นกั้นบาง ๆ ระหว่างความหวังดีกับความหวั่นไหวมันก็เริ่มบางลงทุกที ทุกที จนเขาเองยังไม่กล้าบอกตัวเองว่าเขากำลังเดินเข้าไปในเขตอันตรายแล้วจริง ๆ ยูริไม่ใช่ผู้หญิงโง่ เธอทำงานบริษัท เธออ่านคนเก่ง เธอสัมผัสได้ตั้งแต่แรกว่าแฟนหนุ่มของเธอใจลอยไปไกลกว่าปกติ เขาตอบแชทช้าลง เขากลับบ้านดึกขึ้น เขายิ้มกับหน้าจอมือถือแบบที่ไม่เคยยิ้มให้เธอมานานแล้ว แต่แทนที่จะโวยวาย เธอเลือกที่จะเงียบแล้วมองให้ลึกกว่าเดิม เพราะเธอเองก็เป็นผู้ใหญ่ เธอรู้ว่าความรักที่อยู่กันมานานมันไม่ได้พังเพราะมือที่สามเสมอไป แต่มันพังเพราะความเหงาที่สะสมมานานต่างหาก เธอเลยเริ่มเกมของเธอเอง เธอกลับมาแต่งตัวแซ่บขึ้น เธอเริ่มชวนเคนจิไปเดตเหมือนตอนจีบกันใหม่ ๆ เธอเริ่มส่งสายตาแบบที่บอกเป็นนัยว่าเธอก็ยังเป็นผู้หญิงที่ปรารถนาและต้องการความใกล้ชิดไม่แพ้มายะเลยแม้แต่นิดเดียว ฝั่งมายะเองก็ไม่ธรรมดา เธอไม่ได้มาเล่น ๆ เธอเป็นผู้ใหญ่ที่รู้ว่าตัวเองต้องการอะไร เธอไม่ได้อยากแย่งใคร เธอแค่อยากมีที่ยืนในเมืองใหญ่ที่โคตรเหงาแห่งนี้ แล้วเคนจิก็ดันเป็นคนเดียวที่มองเห็นคุณค่าในตัวเธอจริง ๆ ไม่ใช่แค่รูปร่างหน้าตา แต่คือความฝัน คือแพสชัน คือตัวตนของเธอ เขาชวนเธอถ่ายงาน เขาสอนเธอโพสท่า เขาพาเธอไปโลเคชันลับ ๆ ที่ไม่มีใครรู้จัก แล้วในทุกครั้งที่อยู่กันสองต่อสองในสตูดิโอแคบ ๆ กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ เสียงชัตเตอร์รัว ๆ สายตาที่จ้องกันผ่านเลนส์ มันก็กลายเป็นเชื้อไฟที่ค่อย ๆ ลามโดยไม่ต้องมีใครจุด ความสัมพันธ์ของทั้งสามคนเลยกลายเป็นสูตรสองคูณหนึ่งที่โคตรปวดหัว คือมีผู้ชายหนึ่งคนที่ถูกหารด้วยผู้หญิงสองคน แล้วหารยังไงก็ไม่ลงตัวสักที เคนจิเริ่มโกหกเก่งขึ้น เริ่มจำไม่ได้ว่าเมื่อคืนบอกใครว่าอะไร เริ่มตื่นมาแล้วรู้สึกผิดจนอยากจะบ้าตาย แต่ในขณะเดียวกันเขาก็รู้สึกมีชีวิตชีวาที่สุดในรอบหลายปี เขากลับมาอยากถ่ายรูปอีกครั้ง เขากลับมายิ้มได้อีกครั้ง แล้วเขาจะให้ทิ้งความรู้สึกแบบนี้ไปได้ยังไงไหวล่ะ จริงไหม แล้วหนังมันก็พาเราไปลึกกว่านั้นอีก เพราะนี่ไม่ใช่แค่เรื่องของใครแย่งใคร แต่มันคือเรื่องของความปรารถนาของผู้ใหญ่ที่ไม่มีใครกล้าพูดออกมาตรง ๆ ยูริเริ่มตั้งคำถามกับตัวเองว่าเธอรักเคนจิเพราะรักจริง ๆ หรือแค่กลัวการอยู่คนเดียว มายะเริ่มถามตัวเองว่าเธอหวั่นไหวกับเคนจิเพราะเขาดีจริง หรือแค่เหงาในเมืองหลวงที่ไม่มีใครกอดในคืนฝนตก เคนจิเองก็ต้องเผชิญหน้ากับด้านมืดของตัวเองว่าเขาโลภไปไหมที่อยากเก็บเธอทั้งสองคนไว้ในชีวิตพร้อมกัน ทั้งสามคนเป็นผู้ใหญ่ ทุกการตัดสินใจ ทุกความใกล้ชิด ทุกการสัมผัสที่เกินเลยจากคำว่าเพื่อน มันเกิดขึ้นจากความยินยอมและความรู้สึกที่เอ่อล้นจริง ๆ ไม่มีการบังคับ ไม่มีการหลอกลวงแบบโง่ ๆ มีแต่ใจที่มันห้ามไม่ไหวแล้วจริง ๆ หนังถ่ายทอดโมเมนต์พวกนี้ออกมาได้โคตรจริง โคตรละมุน และโคตรแซ่บในแบบฉบับหนังญี่ปุ่นสายอาร์ต มันไม่ได้ขายความโป๊โจ่งแจ้ง แต่มันขายบรรยากาศ ขายสายตา ขายลมหายใจที่รดต้นคอในระยะประชิด ขายเสียงกระซิบข้างหูที่ทำให้คนดูอย่างเราต้องกลืนน้ำลายตาม ฉากในอพาร์ตเมนต์แคบ ๆ ฉากบนดาดฟ้าตอนตีสอง ฉากในห้องมืดล้างฟิล์มที่ไฟสีแดงสลัว ๆ ทุกฉากมันอบอวลไปด้วยกลิ่นของความเหงาและความต้องการที่อัดแน่นจนแทบระเบิด ผู้กำกับเก่งมากในการใช้พื้นที่แคบ ๆ มาสร้างความอึดอัดแบบเซ็กซี่ ให้เรารู้สึกเหมือนแอบอยู่ในห้องเดียวกับพวกเขา หายใจไม่ทั่วท้องไปพร้อมกัน แล้วพอปมมันเริ่มพันกันแน่นขึ้น ความลับมันก็เริ่มมีกลิ่นออกมา ยูริเริ่มเจอหลักฐาน มายะเริ่มรู้สึกผิด เคนจิเริ่มจนมุม แล้วคำถามสำคัญก็ลอยมาว่าใครจะเป็นคนพูดความจริงก่อนกัน แล้วเมื่อความจริงถูกพูดออกมา ความสัมพันธ์แบบสองต่อหนึ่งนี้มันจะไปต่อได้ยังไง หรือต้องมีใครสักคนที่ต้องเดินออกไปพร้อมน้ำตา บอกเลยว่าทูบายวันฉบับปีสองพันสิบเก้าเรื่องนี้คือหนังสำหรับคนนอนดึกที่หัวใจยังเต้นแรงเพื่อความรักแบบผู้ใหญ่ ๆ มันเร็ว มันแรง มันจริง มันไม่โลกสวย มันไม่บอกว่าใครดีใครเลว แต่มันบอกว่ามนุษย์ทุกคนมีความเหงา มีความต้องการ มีด้านที่อยากถูกรัก อยากถูกมอง อยากถูกสัมผัสทั้งกายและใจ แล้วเมื่อความต้องการของคนสามคนมาชนกันในเวลาเดียวกัน มันจะเกิดอะไรขึ้น คุณจะได้เห็นการแสดงที่โคตรธรรมชาติของนักแสดงทั้งสามคน เคมีของพวกเขาคือที่สุด มองตากันทีเดียวคนดูอย่างเรายังเขินแทน บทพูดก็น้อยแต่เฉียบ ทุกประโยคเหมือนมีดที่กรีดลงกลางใจคนเคยแอบรัก แอบนอกใจทางความรู้สึก หรือเคยลังเลระหว่างความมั่นคงกับความตื่นเต้น งานภาพก็สวยมาก แสงเงาดี โทนหนังอบอุ่นปนเหงา เพลงประกอบก็ลอย ๆ เหมือนพาเราดำดิ่งลงไปในคืนที่ไม่มีวันสิ้นสุดของโตเกียว ใครที่ชอบหนังอีโรติกที่มีเนื้อเรื่อง ไม่ใช่แค่ขายฉากหวือหวา แต่ขายความรู้สึกผิด ความสับสน ความหลงใหลแบบห้ามใจไม่ได้ เรื่องนี้ตอบโจทย์สุด ๆ ดูจบแล้วคุณจะนอนไม่หลับแล้วมานั่งถามตัวเองว่า ถ้าเป็นกู กูจะเลือกใคร ระหว่างคนที่อยู่ด้วยกันมานานจนผูกพันเหมือนลมหายใจ กับคนที่เพิ่งเข้ามาแล้วทำให้หัวใจกลับมาเต้นแรงเหมือนสิบสี่อีกครั้ง แล้วถ้าคุณต้องอยู่ในสมการสองคูณหนึ่งแบบนี้ คุณจะหารใจตัวเองยังไงให้ลงตัวโดยที่ไม่ต้องเสียใครไปเลยสักคน มันเป็นไปได้เหรอ หรือสุดท้ายแล้วความรักมันไม่ใช่คณิตศาสตร์ที่หารกันได้ลงตัวตั้งแต่แรก อยากรู้ต้องกดดูเองคืนนี้เลย แล้วเตรียมทิชชู่ไว้ซับเหงื่อ ไม่ใช่ซับน้ำตานะ เพราะหนังมันร้อนแรงจนแอร์เอาไม่อยู่จริง ๆ ขอบอกว่าใครเปิดดูตอนดึกมีหวังได้ดูจนเช้าแล้วกดรีเพลย์อีกรอบแบบไม่รู้ตัวแน่นอน