이하나

Burning

มือเพลิง

คืนเดียวที่เจอเธออีกครั้ง ชีวิตเด็กหนุ่มบ้านนอกก็ลุกเป็นไฟ! อีจงซู ชายหนุ่มเงียบ ๆ ที่ฝันอยากเป็นนักเขียนแต่ชีวิตจริงยังต้องวิ่งส่งของไปวัน ๆ วันหนึ่งเขาเจอ ชินแฮมี เพื่อนสาวสมัยเด็กที่แทบจำหน้าไม่ได้อีกแล้ว เธอเปลี่ยนไปมาก สวยขึ้น มั่นใจขึ้น และมีรอยยิ้มแบบที่ทำให้ใจคนฟังสั่น เธอทักเขาก่อน ชวนคุยเหมือนโชคชะตาจงใจแกล้งให้เจอกันตรงนั้นเลย คืนนั้นมันเลยเถิดกว่าที่คิด จากเพื่อนเก่ากลายเป็นความใกล้ชิดแบบผู้ใหญ่ที่ต่างก็โหยหาความอบอุ่น แฮมีบอกว่าเธอกำลังจะไปเที่ยวแอฟริกา เธอขอร้องให้จงซูช่วยแวะมาดูแลแมวที่ห้องให้หน่อย ห้องเล็ก ๆ แคบ ๆ ของเธอเลยกลายเป็นโลกอีกใบของเขา เขาไปให้น้ำให้อาหาร นอนกลิ้งบนเตียงของเธอ ดมกลิ่นที่ยังติดหมอน แล้วก็จินตนาการถึงเธอทุกคืนแบบคนเหงาที่เพิ่งเคยมีความหมายให้รอคอย เขารอวันที่เธอกลับมา รอเสียงโทรศัพท์ รอจะบอกว่าเขาคิดถึงเธอแค่ไหนโดยไม่ต้องพูดคำว่าคิดถึงให้มันเชย แต่พอเธอกลับมาจริง ๆ เธอไม่ได้กลับมาคนเดียว เธอพา เบน ชายหนุ่มสุดเนี้ยบกลับมาด้วย หล่อ รวย ขับปอร์เช่ พูดจานุ่มนวล ยิ้มทีเหมือนโลกทั้งใบยอมให้เขา จงซูยืนมองสองคนนั้นแล้วรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นส่วนเกินในหนังของตัวเองทันที เบนคือผู้ชายที่ตรงข้ามกับจงซูทุกอย่าง ถ้าจงซูคือกองฟางแห้ง ๆ เบนก็คือไฟแช็กทองคำ เขาไม่ต้องพยายามก็ดูมีเสน่ห์ เขาเลี้ยงอาหารแพง ๆ พาไปปาร์ตี้บนห้องเพนต์เฮาส์วิวแม่น้ำฮัน เปิดเพลงแจ๊ส จิบไวน์ คุยเรื่องหนังเรื่องหนังสือแบบคนที่ได้ใช้ชีวิตมาแล้วทั่วโลก แฮมีนั่งข้างเบน หัวเราะเสียงใส ตาเป็นประกายแบบที่จงซูไม่เคยเห็นตอนอยู่กับเขา มันจี๊ด มันจุก มันเหมือนโดนตบหน้าด้วยเงินในกระเป๋าตัวเอง จงซูพยายามทำเป็นไม่แคร์ ทำเป็นรุ่นพี่ใจดีที่เข้าใจโลก แต่ในใจคือพายุหมุน ความหึงมันเผาอกจนแทบหายใจไม่ออก ยิ่งเบนทำดีกับเขาเท่าไหร่ เขายิ่งรู้สึกแปลก ๆ เบนชวนคุย ชวนดื่ม ทำเหมือนเป็นเพื่อนสนิท ทั้งสามคนเริ่มใช้เวลาด้วยกันบ่อยขึ้น ขับรถเที่ยวชานเมือง นั่งดูพระอาทิตย์ตกด้วยกัน เมาท์กันเรื่องความฝัน ความเหงา ความว่างเปล่า แฮมีเต้นเปลือยเปลือกกลางทุ่งยามเย็นด้วยท่าทางอิสระเหมือนนกที่ไม่อยากถูกขังในกรงไหนอีก เธอเต้นทั้งน้ำตา เธอบอกว่าเธออยากหายไป อยากเป็นอิสระเหมือนพระอาทิตย์ที่ตกแล้วก็หายไปเลย ท่ามกลางเสียงเพลงกับแสงสุดท้าย จงซูมองเธอแล้วใจเต้นแรงทั้งรักทั้งห่วง ส่วนเบนแค่นั่งยิ้มเงียบ ๆ ยิ้มแบบคนที่รู้อะไรบางอย่างที่คนอื่นไม่รู้ ความสัมพันธ์ของสามคนนี้มันเลยไม่ใช่แค่รักสามเส้า แต่มันคือเกมของชนชั้น ของความปรารถนา ของคนที่อยากมีอยากเป็นแต่ไม่มีวันเอื้อมถึง กับคนที่มีทุกอย่างจนเบื่อจนต้องหาอะไรตื่นเต้นมาเติมช่องว่างในใจ แล้วคืนหนึ่งบนดาดฟ้าอพาร์ตเมนต์ของจงซู ขณะที่ควันบุหรี่ลอยอ้อยอิ่ง เบนก็พูดเรื่องงานอดิเรกของเขาออกมาแบบชิล ๆ เหมือนคุยว่าชอบตีกอล์ฟ เขาบอกว่าเขาชอบเผาโรงเรือนพลาสติกที่ถูกทิ้งร้าง เผาให้มันวอดเป็นจุณในพริบตา เดือนละครั้ง สองเดือนครั้งก็ว่ากันไป มันตื่นเต้นดี มันสะอาด มันทำให้เขารู้สึกมีชีวิต จงซูฟังแล้วขนลุก ไม่รู้ว่าหมอนี่พูดจริงหรือแค่ปั่นประสาท แต่สายตาของเบนตอนพูดมันนิ่งเกินไป นิ่งจนน่ากลัว หลังจากคืนนั้นไม่นาน แฮมีก็หายไป หายไปแบบดื้อ ๆ โทรไม่ติด ห้องว่างเปล่า แมวที่เคยให้ดูแลก็ไม่อยู่แล้วเหมือนไม่เคยมีตัวตนอยู่ตรงนั้น จงซูวิ่งวุ่นตามหาเธอ ไปเคาะห้อง ไปถามเพื่อน ไปไล่ดูกล้องวงจรปิด ไปนั่งเฝ้าหน้าบ้านเบนเหมือนคนบ้า เขาถามเบนว่าแฮมีอยู่ไหน เบนก็ตอบยิ้ม ๆ ว่าไม่รู้สิ เธออาจจะไปเที่ยวที่ไหนสักแห่ง เธอเป็นคนแบบนั้นแหละ ชอบหายไป คำตอบที่ฟังดูเบาหวิวแต่มันยิ่งทำให้ไฟในใจจงซูลุกโชนกว่าเดิม เขาเริ่มสังเกตทุกอย่าง เริ่มขับรถตระเวนหาโรงเรือนร้างรอบเมือง เริ่มจดจำว่าเบนพูดอะไรไว้บ้าง สีหน้าแบบไหนตอนพูดถึงการเผา ความสงสัยมันกัดกินเขาทีละนิด จากผู้ชายเงียบ ๆ กลายเป็นนักสืบจำเป็นที่หมกมุ่นจนไม่กินไม่นอน เขารักแฮมี เขาหึงเบน เขาเกลียดความเหลื่อมล้ำที่ทำให้เขาดูต้อยต่ำ และเขากลัวว่าสิ่งที่เบนเผาอาจไม่ใช่แค่โรงเรือน หนังเรื่องนี้ไม่ใช่หนังรักหวานแหวว ไม่ใช่หนังตื่นเต้นไล่ล่าแบบที่เดาทางได้ แต่มันคือหนังที่ค่อย ๆ เผาคุณจากข้างใน เผาด้วยความเหงา ความจน ความหึง และความปรารถนาที่ไม่มีวันเติมเต็ม ผู้กำกับ อีชางดง เล่าเรื่องแบบช้า ๆ เนิบ ๆ แต่ทุกฉากคือกับดักอารมณ์ แสงยามเย็น เสียงลมในทุ่งหญ้า ใบหน้าสวย ๆ ที่ยิ้มทั้งที่ร้องไห้ ทุกอย่างสวยแต่แฝงความไม่น่าไว้ใจไว้เต็มไปหมด ยิ่งดูยิ่งอึดอัด ยิ่งดูยิ่งอยากรู้ว่าเบนคิดอะไรอยู่ แฮมีหายไปไหน และจงซูจะทนไฟในใจตัวเองได้นานแค่ไหน มันคือเรื่องของคนหนุ่มสาวสามคนที่เหงาคนละแบบ มาเจอกัน มาหลงใหลกัน มาทำให้กันและกันลุกไหม้โดยไม่รู้ตัว ใครเคยแอบรักข้างเดียวจนอกแทบแตก ใครเคยรู้สึกว่าตัวเองกระจอกเวลาเจอคนที่ดีกว่าทุกประตู เรื่องนี้จะแทงตรงเข้ากลางใจเลย เตรียมใจไว้หน่อย เพราะไฟเรื่องนี้ไม่ได้เผาแค่ในจอ แต่มันจะเผาค้างอยู่ในหัวคุณไปอีกหลายคืน เปิดดูคืนนี้แล้วลองถามตัวเองดูว่าคุณเคยอยากเผาอะไรทิ้งบ้างไหม ความจน ความเหงา หรือหัวใจของตัวเอง