노진원

Booking

บุ๊กกิ้ง

คืนนี้คุณเหงาระดับไหน? ระดับที่ไถมือถือจนแบตจะหมดแต่ใจยังไม่เต็มสักทีปะ? นนท์ก็เป็นแบบนั้นเลย! ผู้ชายวัยสามสิบกลาง ๆ งานดี เงินถึง โปรไฟล์ดีจนแม่เพื่อนยังอยากจองเป็นลูกเขย แต่ความจริงคือห้องคอนโดหรูของเขามันเงียบจนได้ยินเสียงแอร์ดังกว่าเสียงหัวใจตัวเองอีก เลิกงานดึกทุกวัน กินข้าวคนเดียว ดูหนังคนเดียว นอนกอดหมอนข้างที่เย็นชืดยิ่งกว่าอากาศแอร์ แล้วคืนหนึ่งที่เมาจาง ๆ กับความเหงาเข้ม ๆ เขาก็ดันนิ้วลั่นไปกดเข้าแอปที่ชื่อว่า Booking แอปที่ไม่ได้จองโรงแรม ไม่ได้จองตั๋วเครื่องบิน แต่จองเพื่อนมานั่งกินข้าว คุยเล่น ดื่มเบา ๆ ให้ค่ำคืนมันไม่ต้องเหงาขนาดนี้ กติกามีข้อเดียวคือจ่ายตรงเวลา คุยแค่ในขอบเขต แล้วแยกย้ายแบบผู้ใหญ่ ไม่ต้องผูกมัด ไม่ต้องจำชื่อกันด้วยซ้ำ ฟังดูง่ายเหมือนสั่งข้าวดึกใช่ไหม? แต่นนท์ไม่รู้เลยว่าการกดจองครั้งเดียวของเขากำลังจะเปลี่ยนทุกคืนธรรมดาให้กลายเป็นคืนที่หัวใจเต้นแรงจนแทบพัง เพราะคนที่ระบบสุ่มมาให้นั้นดันเป็นผู้หญิงที่แค่เห็นรูปโปรไฟล์แวบเดียวก็ทำเอานิ้วหยุดไถ หายใจสะดุด และต้องกดยืนยันแทบไม่ทันคิด เธอชื่อมีน สาววัยสามสิบต้น ๆ สวยแบบไม่ต้องพยายามเยอะ ยิ้มทีเหมือนไฟในบาร์หรี่ลงเองอัตโนมัติ ผมยาวปล่อยสบาย ๆ ชุดเดรสเรียบ ๆ แต่ดูแพงแบบคนมั่นใจในตัวเองสุด ๆ เธอไม่ใช่สาวหวานชวนฝัน ไม่ใช่สายอ้อนจนเลี่ยน แต่เป็นสายคุยสนุก ตาต่อตา ฟันต่อฟัน มุกมา มุกกลับไม่มีอ่อม แถมรู้จังหวะนั่งใกล้แบบพอดี ๆ ใกล้พอให้ได้กลิ่นน้ำหอมจาง ๆ แต่ไม่ใกล้จนอึดอัด คืนแรกของนนท์กับมีนเริ่มที่ร้านอาหารเล็ก ๆ ไฟสลัว เพลงเบา โต๊ะริมกระจกที่มองเห็นเมืองทั้งเมืองกำลังกระพริบเหมือนไม่ยอมหลับไปด้วยกัน ทั้งคู่ตกลงกันตั้งแต่ต้นว่าจะเป็นแค่ดินเนอร์แก้เหงา ชั่วโมงครึ่งแล้วแยกย้าย ไม่มีแลกเบอร์ ไม่ถามเรื่องส่วนตัวลึก ๆ แต่แผนพังตั้งแต่สิบนาทีแรก เพราะบทสนทนามันไหลลื่นเกินต้าน จากเรื่องงานน่าเบื่อกลายเป็นเรื่องแผลในใจ จากหัวเราะแห้ง ๆ กลายเป็นหัวเราะจริงจนน้ำตาซึม จากคนแปลกหน้ากลายเป็นคนที่เหมือนรู้จักกันมาเป็นปี มีนมองนนท์แบบคนที่มองทะลุเปลือกนักธุรกิจสุดเนี๊ยบไปเห็นเด็กผู้ชายขี้เหงาข้างใน ส่วนนนท์ก็มองมีนแล้วรู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ได้มาแค่รับจ๊อบ เธอมีอะไรบางอย่างซ่อนอยู่ในแววตา เหมือนความเหงาที่แต่งหน้าสวย ๆ มาทำงานทุกคืน ทั้งคู่ยื้อเวลา จากข้าวกลายเป็นบาร์ จากบาร์กลายเป็นขับรถเล่นรอบเมือง จากที่บอกว่าจะแยกย้ายเที่ยงคืนกลายเป็นตีสองที่ยังไม่อยากให้ใครพูดคำว่ากลับก่อน ความสัมพันธ์แบบจ้างมาคุยแท้ ๆ ดันมีแรงดึงดูดบางอย่างที่อธิบายไม่ได้ มันไม่ใช่แค่ความสวยหล่อ แต่มันคือเคมีที่พออยู่ใกล้แล้วอากาศมันอุ่นขึ้น หัวใจมันเต้นผิดจังหวะ สายตาที่เผลอสบกันนานกว่าปกติ รอยยิ้มที่ค้างนานกว่าที่ควรจะเป็น และความเงียบไม่กี่วินาทีที่ดังกว่าทุกประโยคที่พูดมา เหมือนทั้งโลกกดปุ่มมิวต์ให้สองคนได้อยู่กันแค่สองคนจริง ๆ หลังจากคืนนั้นนนท์ก็เสพติดการกดจองแบบถอนตัวไม่ขึ้น เขากดจองมีนซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนจากลูกค้ากับสาวรับจองกลายเป็นเหมือนเพื่อนรู้ใจเวอร์ชันกลางคืนที่โทรหากันได้โดยไม่ต้องมีเหตุผล เธอจำได้ว่าเขาชอบกาแฟแบบไหน ไม่ใส่น้ำตาลแต่ขอความหวานจากรอยยิ้มคนชงก็พอ เขาจำได้ว่าเธอชอบนั่งฝั่งที่เห็นประตูเพราะไม่ชอบหันหลังให้อะไรที่ไม่แน่นอน ทั้งคู่เริ่มแหกกฎของแอปทีละข้อ จากห้ามถามเรื่องส่วนตัวก็เริ่มเล่า จากห้ามเจอกันข้างนอกก็เริ่มบังเอิญเจอกันบ่อยอย่างน่าสงสัย จากห้ามผูกพันก็เริ่มหวงโดยไม่รู้ตัว ความเย้ายวนระหว่างทั้งคู่มันไม่ใช่ฉากหวือหวา แต่มันอยู่ในรายละเอียดเล็ก ๆ ที่โคตรอันตราย อย่างการที่นิ้วเผลอแตะกันตอนยื่นแก้วให้กันแล้วไม่มีใครรีบชักมือกลับ การที่เธอโน้มตัวมากระซิบข้างหูตอนเพลงในบาร์ดังเกินไปจนลมหายใจอุ่น ๆ ปะทะต้นคอเขาเต็ม ๆ การที่เขาถอดสูทคลุมไหล่ให้เธอตอนลมดึกพัดมาแล้วเธอห่มมันแน่นเหมือนห่มความห่วงใยของเขาไปด้วย หรือสายตาของเธอตอนเมานิด ๆ ที่มองเขาเหมือนจะถามว่าเรายังเป็นแค่คนแปลกหน้าที่จ้างมาเจอกันอยู่จริงเหรอ? ทุกสัมผัส ทุกสายตา ทุกบทสนทนามันมีแรงปรารถนาซ่อนอยู่แบบผู้ใหญ่ที่รู้ดีว่าอะไรควรหยุดตรงไหน แต่ใจมันดันไม่อยากหยุดเลยสักครั้ง ยิ่งใกล้กันมากเท่าไหร่ ยิ่งอยากรู้มากเท่านั้นว่าหลังรอยยิ้มมืออาชีพของมีน เธอคือใครกันแน่ ทำไมผู้หญิงที่ทั้งฉลาด ทั้งมีเสน่ห์ขนาดนี้ต้องมาทำงานรับจองเวลาเหงาให้คนอื่น? แล้วทำไมทุกครั้งที่ถามถึงเรื่องนั้น เธอถึงเปลี่ยนเรื่องไวเหมือนปัดไฟที่กำลังจะลาม? พีคมันอยู่ตรงนี้แหละ! เมื่อนนท์เริ่มจับได้ว่ามีนไม่ได้มีเขาคนเดียวในลิสต์การจอง เธอยังต้องไปนั่งยิ้มให้ผู้ชายคนอื่น ไปหัวเราะกับมุกฝืดของคนอื่น ไปเป็นความอบอุ่นชั่วคราวให้ใครก็ไม่รู้ในทุก ๆ คืนที่เขาไม่ได้จองเธอ ความหึงที่ไม่มีสิทธิ์มันเลยพุ่งจนแทบเก็บอาการไม่อยู่ จากลูกค้าดี ๆ กลายเป็นผู้ชายขี้หวงที่ส่งข้อความไปตอนตีหนึ่งว่า วันนี้จองใคร? กลับยัง? อยู่กับใคร? ส่วนมีนที่เคยคุมเกมอยู่ทุกโต๊ะก็เริ่มคุมใจตัวเองไม่อยู่เหมือนกัน เธอเริ่มเลือกปฏิเสธลูกค้าคนอื่นเพื่อว่างให้เขา เริ่มเก็บรอยยิ้มจริงไว้ให้เขาแค่คนเดียว เริ่มกลัวว่าการผูกพันครั้งนี้จะทำให้เธอเสียงาน เสียกฎเหล็กที่สร้างมาเพื่อป้องกันตัวเองมาตลอด แถมยังมีปมใหญ่ที่เธอไม่เคยบอกใครว่าทำไมเธอถึงต้องอยู่ในโลกของการถูกจองเวลาแบบนี้ มันเกี่ยวกับอดีตที่เธออยากลืม เกี่ยวกับความผิดพลาดที่ทำให้เธอไม่กล้าให้ใครเข้ามาในชีวิตจริงอีก แล้วนนท์ล่ะจะว่ายังไงเมื่อรู้ความจริง? เขาจะยังมองเธอเหมือนเดิมไหม? หรือเขาจะเป็นแค่ลูกค้าอีกคนที่พอหมดเวลาแล้วก็กดให้ดาวแล้วจากไป? เกมรักนอกระบบที่เริ่มจากนิ้วจิ้มจองกำลังจะหมดโปรทดลองใจแล้ว เหลือแค่คำถามเดียวที่ทั้งคู่ไม่กล้าถามกันตรง ๆ ว่าถ้าไม่มีแอป ไม่มีเงิน ไม่มีเวลาเป็นตัวกำหนด เราสองคนจะยังอยากเลือกกันอยู่ไหมในตอนเช้าที่สติครบ ๆ ไม่ใช่แค่ตอนดึกที่เหงาจนใจอ่อน? บอกเลยว่าเรื่องนี้แซ่บแบบผู้ใหญ่ ดูไปลุ้นไป ใจเต้นไป เพราะทุกการเจอกันคือการเดิมพันว่าใครจะเผลอใจก่อนกัน!