徐忠信

Siping

ซือผิง

หยุดเลื่อนก่อนเลยคืนนี้ที่ซือผิงมันหนาวกว่าที่คิดเยอะ แล้วมันก็ร้อนกว่าที่คิดเยอะเหมือนกัน ใครชอบหนังอารมณ์ผู้ใหญ่ที่มีเรื่องมีราวมีความสัมพันธ์จริง ๆ ไม่ใช่แค่ยั่วแล้วจบ เรื่องนี้คือคำตอบเลย มันเปิดมาด้วยเมืองเล็ก ๆ ที่หิมะเพิ่งละลาย ถนนเงียบ แสงไฟส้ม ๆ จากร้านอาหารตอนดึก แล้วก็ผู้หญิงคนหนึ่งที่หอบกระเป๋ากลับมาบ้านเกิดทั้งที่สาบานไว้ว่าจะไม่กลับมาอีก เธอชื่อหลิน เป็นผู้ใหญ่เต็มตัว มีงานมีการ มีอดีต มีแผลใจ แล้วการกลับมาซือผิงครั้งนี้มันไม่ใช่แค่กลับมาเยี่ยมบ้าน แต่มันคือการกลับมาเคลียร์ใจกับทุกอย่างที่เคยทิ้งไว้ เธอเช่าห้องเล็ก ๆ ชั้นบนของตึกเก่า เจ้าของตึกเป็นผู้ชายวัยใกล้กัน นิ่ง สุภาพ แต่สายตาคือมีเรื่องเล่าเยอะมาก ชื่อเฉินเหว่ย เป็นช่างภาพเก่าที่เลิกถ่ายงานแต่งแล้วหันมาถ่ายเมือง ถ่ายคน ถ่ายความเหงา แค่เจอกันครั้งแรกตอนส่งกุญแจ บรรยากาศมันก็แปลกแล้ว มันไม่ใช่รักแรกพบหวาน ๆ แต่มันคือแรงดึงดูดของคนเหงาสองคนที่มองออกทันทีว่าอีกฝ่ายก็เหงาเหมือนกัน แล้วซือผิงเมืองเล็กแค่นี้ มันไม่มีเรื่องบังเอิญหรอก ทุกการเจอมันมีความหมายหมด แล้วชีวิตในซือผิงมันก็พาหลินดำดิ่งลงไปเรื่อย ๆ แบบไม่รู้ตัว ตอนกลางวันเธอช่วยแม่ดูแลร้านอาหารเล็ก ๆ ตอนกลางคืนเธอนอนฟังเสียงลมตีหน้าต่างแล้วคิดถึงชีวิตในเมืองใหญ่ที่ทิ้งมา เฉินเหว่ยโผล่มาในจังหวะที่พอดีเกินไป เขาชวนเธอเป็นแบบให้ถ่ายรูปเล่น ๆ บอกว่าอยากเก็บแสงหน้าหนาวไว้ แรก ๆ มันก็แค่ถ่ายรูปจริง ๆ เดินเล่นด้วยกัน กินเหล้าข้าวโพดด้วยกัน คุยเรื่องหนังเรื่องเพลงเรื่องความรักครั้งเก่า แต่ยิ่งคุยยิ่งใกล้ ยิ่งมองยิ่งเห็นว่าทั้งคู่เป็นผู้ใหญ่ที่ผ่านโลกมาแล้ว ไม่ต้องเล่นเกม ไม่ต้องแกล้งไม่รู้สึก ความปรารถนามันมาแบบตรง ๆ แบบคนสองคนที่รู้ว่าตัวเองต้องการอะไร เขาชอบความเด็ดเดี่ยวของเธอ เธอชอบความใจเย็นของเขา แล้วมันมีเพื่อนบ้าน มีอดีตแฟนของหลินที่ยังวนเวียนอยู่ในเมืองนี้ มีเจ้าของบาร์ที่เป็นเพื่อนเก่าของเฉินเหว่ย ทุกคนเหมือนรู้อะไรบางอย่างแต่ไม่มีใครพูดตรง ๆ ความสัมพันธ์ของหลินกับเฉินเหว่ยเลยยิ่งเข้มข้น มันเย้ายวนแบบผู้ใหญ่ ไม่ต้องเร่ง ไม่ต้องยัดเยียด แค่สายตา แค่การนั่งใกล้กันในรถที่ฮีตเตอร์เสีย แค่การเผลอจับมือตอนข้ามถนนน้ำแข็งเกาะ แค่นั้นคนดูก็หายใจไม่ทั่วท้องแล้ว หนังเก่งมากในการเล่นกับบรรยากาศ เล่นกับความเงียบ เล่นกับช่องว่างระหว่างคนสองคน แล้วพอช่องว่างมันหายไป ความร้อนมันก็พุ่งเลย แต่เรื่องมันไม่ได้มีแค่ความหวานของคนเหงาเจอกันนะ ปมจริง ๆ มันอยู่ที่ว่าทำไมหลินถึงหนีออกจากซือผิงไปตั้งแต่แรก แล้วทำไมเฉินเหว่ยถึงเลือกปักหลักอยู่ที่นี่ไม่ไปไหน ทั้งคู่มีอดีตเรื่องความรักที่ยังค้างคา มีการตัดสินใจผิด ๆ มีคนที่เคยรักมากแล้วต้องปล่อยมือไปเพราะจังหวะชีวิตมันไม่ได้ หลินกลับมารอบนี้พ่ออยากให้เธออยู่ช่วยร้านยาว ๆ อยากให้เธอแต่งงานมั่นคงเหมือนคนอื่นเขา ส่วนเฉินเหว่ยก็กำลังจะขายตึกเก่าแล้วย้ายออกไปจากเมืองนี้ถาวร นั่นแปลว่าเวลาของทั้งคู่มีจำกัดมาก ยิ่งใกล้กันมากเท่าไหร่ ยิ่งต้องถามตัวเองว่าเอาไงต่อ จะเป็นแค่ความสัมพันธ์ชั่วคราวไว้เยียวยากันในหน้าหนาว หรือจะกล้าพอที่จะเริ่มใหม่จริง ๆ แบบผู้ใหญ่ที่รับผิดชอบความรู้สึกตัวเองได้แล้ว หนังพาเราไปดูความสัมพันธ์เชิงผู้ใหญ่แบบตรงไปตรงมา มีฉากใกล้ชิดที่สวยงาม มีบทสนทนาตอนดึกที่โคตรจริง มีทั้งอารมณ์ขันเบา ๆ แบบเพื่อนแซวกันเรื่องคนแก่เหงา มีทั้งโมเมนต์ที่ชวนจิกหมอนเพราะเคมีพระนางมันแรงเหลือเกิน แล้วเมืองซือผิงทั้งเมืองก็เหมือนตัวละครตัวที่สาม หนาว เหงา สวย แล้วก็ใจร้ายนิด ๆ ชอบแกล้งคนที่กำลังจะมีความสุข บอกเลยว่าใครสายหนังอาร์มีเนื้อเรื่อง ใครชอบความสัมพันธ์ผู้ใหญ่ที่ค่อย ๆ ก่อตัวจากความเหงาเป็นความเข้าใจแล้วกลายเป็นแรงปรารถนาที่ห้ามไม่อยู่ ห้ามพลาดเรื่องนี้เด็ดขาด มันไม่ใช่หนังยั่วอย่างเดียว แต่มันคือหนังรักของผู้ใหญ่ที่กล้าพูดเรื่องความต้องการตรง ๆ กล้าพูดเรื่องความเหงา กล้าพูดเรื่องการกลับมาเริ่มใหม่ตอนที่คิดว่าสายไปแล้ว ภาพสวยมาก แสงหน้าหนาวคือดีทุกเฟรม เพลงประกอบคือเหงาจับใจ ดูบนมือถือตอนดึก ๆ คืออินสุด บรรยากาศมันพาไปหมด แล้วคำถามสุดท้ายที่หนังทิ้งไว้ก็โคตรน่าติดตาม ว่าหลินจะเลือกอยู่ซือผิงต่อเพื่อหัวใจตัวเอง หรือจะหอบหัวใจที่เพิ่งอุ่นกลับเข้าเมืองใหญ่เหมือนเดิม ส่วนเฉินเหว่ยจะยอมทิ้งเมืองนี้ที่ผูกขาเขาไว้ไปพร้อมเธอไหม เรื่องราวทั้งหมดจะลงเอยยังไงต้องกดดูเองเท่านั้น รับรองว่าดูจบในหนึ่งคืนแล้วจะค้างในใจไปอีกหลายคืนเลย