山村紅葉

Aroused by Gymnopedies

จิมโนเปดี้ นิ มิดาเรรุ

คืนนี้มีเสียงเปียโนเพลงเดียวที่ทำให้ผู้หญิงคนหนึ่งเสียการทรงตัวทั้งชีวิต เพลงยิมโนเปดี้ช้าๆ เศร้าๆ ลอยมาแล้วใจสั่นไม่รู้ทำไม! จิมโนเปดี้ นิ มิดาเรรุ คือหนังรักผู้ใหญ่สายอารมณ์จากญี่ปุ่นปี 2016 ที่เล่าเรื่องของผู้หญิงวัยผู้ใหญ่คนหนึ่งที่ชีวิตดูนิ่งจนเกือบหยุดหายใจ เธอแต่งงานมานาน มีบ้านมีหน้าที่การงานที่มั่นคง สามีก็ไม่ใช่คนเลวร้ายอะไรเลย แค่ความใกล้ชิดมันจืดลงไปตามกาลเวลาเหมือนเพลงที่เล่นซ้ำจนชินหู ทุกเช้าตื่นมาแต่งตัวออกไปทำงาน กลับบ้านกินข้าว ดูทีวีแล้วเข้านอน วนแบบนี้จนเธอเริ่มถามตัวเองเบาๆ ว่านี่คือทั้งหมดของชีวิตแล้วเหรอ แล้ววันหนึ่งเธอก็ได้ยินเสียงเปียโนเพลง จิมโนเปดี้ ของซาตี ดังมาจากห้องซ้อมเล็กๆ แห่งหนึ่ง เสียงนั้นช้า เบา แต่แทงเข้ากลางใจอย่างจัง คนเล่นคือชายหนุ่มรุ่นน้องที่เป็นนักเปียโนอิสระ รับสอนดนตรีและเล่นตามงานเล็กๆ เขาไม่ใช่คนพูดเก่ง ไม่ได้เจ้าชู้เลยด้วยซ้ำ แต่เวลาที่นิ้วเขาสัมผัสคีย์เปียโน มันเหมือนเขากำลังเล่าความเหงาของตัวเองออกมาโดยไม่ต้องพูดสักคำ เธอเลยตัดสินใจสมัครเรียนเปียโนกับเขาแบบไม่คิดเยอะ อ้างกับตัวเองว่าแค่อยากหางานอดิเรกแก้เบื่อ แต่ลึกๆ เธอรู้ว่าเธอแค่อยากเข้าใกล้เสียงเพลงนั้นอีกนิด อยากนั่งอยู่ในห้องแคบๆ ที่มีแค่เปียโนสองตัวกับลมหายใจของคนสองคนให้นานกว่านี้อีกหน่อย จากครูกับนักเรียน ความสัมพันธ์มันค่อยๆ ลื่นไหลไปไกลกว่าบทเรียนทีละนิดแบบไม่ทันตั้งตัว ตอนแรกก็แค่เรียนโน้ต ฝึกวางนิ้ว เขาก็เอื้อมมาจับมือเธอจัดท่าทางตามประสาครู สัมผัสสั้นๆ แต่ไฟแลบแปล๊บทั้งตัว หลังจากนั้นบทสนทนาหลังเลิกเรียนก็ยาวขึ้นเรื่อยๆ จากเรื่องเพลงกลายเป็นเรื่องชีวิต เรื่องความฝันที่เคยพับเก็บ เรื่องกลางคืนที่นอนหันหลังให้กันกับคนที่บ้าน เรื่องความรู้สึกผิดที่เริ่มก่อตัวแต่ก็ผลักออกไม่ไหว เขาก็มีแผลของเขาเอง เป็นศิลปินที่รักดนตรีมากแต่โลกจริงโหดร้าย งานไม่มั่นคง เงินไม่พอ ความฝันนักเปียโนอาชีพก็ริบหรี่ลงทุกวัน การได้สอนเธอเลยกลายเป็นช่วงเวลาอบอุ่นที่สุดของสัปดาห์ของเขาเหมือนกัน ทั้งคู่เลยเหมือนคนเหงาสองคนที่มาเจอกันถูกเวลาผิดที่ผิดทาง ความใกล้ชิดในห้องซ้อมเริ่มมีสายตาที่มองนานกว่าปกติ มีการนั่งฟังกันเล่นเปียโนจนลืมเวลา มีไวน์หนึ่งแก้วหลังเลิกคลาส มีรอยยิ้มที่รู้กันว่ากำลังล้ำเส้น แต่ไม่มีใครยอมถอยก่อน หนังเล่าช่วงนี้ได้โคตรจริง ไม่ได้เร่งให้รักกันแบบปุบปับ แต่มันค่อยๆ สะสมความหวั่นไหวผ่านเสียงเพลง ผ่านกลิ่นกาแฟในห้องซ้อม ผ่านปลายนิ้วที่เผลอแตะกันบนคีย์ขาวดำ คนดูจะรู้สึกเลยว่านี่ไม่ใช่แค่ความใคร่ชั่วข้ามคืน แต่มันคือความโหยหาที่จะถูกมองเห็นในฐานะผู้หญิงคนหนึ่งอีกครั้ง หลังจากที่เธอถูกลืมมานานทั้งจากสามีและจากตัวเอง แล้วปมมันก็แน่นขึ้นเมื่อชีวิตจริงเริ่มบีบให้ต้องเลือก เธอรักเสียงเพลงนี้ แต่เธอก็รู้ดีว่าการแอบมาห้องซ้อมทุกสัปดาห์มันไม่ใช่แค่เรื่องดนตรีอีกต่อไป สามีเริ่มสังเกตว่าเธอเปลี่ยนไป แต่งตัวพิถีพิถันขึ้น ยิ้มกับมือถือบ่อยขึ้น กลับบ้านช้าลง ความรู้สึกผิดกับความสุขมันตีกันในหัวจนปวดไปหมด ฝ่ายชายหนุ่มเองก็สับสนไม่แพ้กัน เขารู้ว่าเธอมีครอบครัว เขารู้ว่าเขาไม่ควรดึงเธอเข้ามาในโลกที่ไม่มั่นคงของเขา แต่ทุกครั้งที่เธอเล่นยิมโนเปดี้พลาดแล้วหัวเราะเขินๆ เขากลับยิ่งอยากอยู่ตรงนั้นเพื่อประคองเธอต่อไป หนังใช้ดนตรีเป็นตัวแทนความปรารถนาทั้งหมดได้ฉลาดมาก ยิ่งเล่นเพลงนี้ด้วยกันบ่อยเท่าไหร่ จังหวะหายใจของทั้งคู่ก็ยิ่งตรงกันมากขึ้นเท่านั้น ฉากความสัมพันธ์ของเรื่องนี้มาแบบผู้ใหญ่เต็มตัว เย้ายวน ละมุน และตรงไปตรงมาเรื่องแรงดึงดูดระหว่างชายหญิง แต่เล่าอย่างมีรสนิยม ไม่โจ่งแจ้ง เน้นอารมณ์ สายตา และความรู้สึกที่เอ่อล้นมากกว่าภาพวาบหวิว คนดูสายหนังอาร์ตจะชอบมากเพราะมันไม่ได้ขายแค่ฉากหวือหวา แต่มันขายความรู้สึกผิด ความตื่นเต้น และความเหงาที่ปะทุออกมาเป็นความรักต้องห้าม ทุกตัวละครในเรื่องเป็นผู้ใหญ่ที่มีวุฒิภาวะ มีเหตุผลของตัวเอง ไม่มีใครดีสุดหรือเลวสุด มีแค่คนธรรมดาที่กำลังหวั่นไหวและพยายามประคองใจตัวเองไม่ให้พัง บอกเลยว่าเรื่องนี้คือหนังสำหรับคืนดึกที่อยากดูอะไรช้าๆ แต่แทงลึก ไม่ใช่สายบู๊ล้างผลาญ แต่เป็นสายอารมณ์ที่ดูจบแล้วต้องนั่งนิ่งฟังเพลงเปียโนต่ออีกพักใหญ่ ใครชอบหนังรักผู้ใหญ่ที่มีความเหงา ความเย้ายวน และเปียโนเพราะๆ เป็นพระเอกอีกคน ห้ามพลาดเด็ดขาด มันจะพาเราไปถามคำถามเดียวกับนางเอกว่า ถ้าวันหนึ่งมีเพลงเพลงหนึ่งพาเรากลับมารู้สึกมีชีวิตอีกครั้ง เราจะกล้าปล่อยให้ตัวเองถูกรบกวนด้วยเพลงนั้นไหม หรือจะปิดประตูห้องซ้อมแล้วเดินกลับไปใช้ชีวิตเดิมอย่างเรียบร้อย อยากรู้ว่าความสัมพันธ์ของครูหนุ่มกับลูกศิษย์สาวใหญ่จะไปสุดที่ตรงไหน เสียงยิมโนเปดี้ครั้งสุดท้ายจะเล่นเพื่อบอกลาหรือเพื่อเริ่มต้นใหม่ ต้องกดดูเองคืนนี้เลย รับรองว่าดูจบในหนึ่งนาทีแรกก็วางไม่ลงแล้ว!