นีล ไกแมน

Suspiria

กลัว

ซูซี่ แบนเนียน สาวอเมริกันบ้านนอกหอบความฝันมาแลกกับที่ยืนในคณะบัลเลต์ระดับตำนาน แต่เธอไม่รู้เลยว่าทุกก้าวที่เต้นใน กลัว Suspiria คือการเดิมพันด้วยร่างกายและตัวตนของตัวเอง ถ้าคืนนี้อยากกดดูอะไรที่ทั้งสวยทั้งหลอนทั้งตรึงจนลุกไม่ขึ้น เรื่องนี้คือคำตอบเลย เพราะนี่ไม่ใช่หนังผีตุ้งแช่ทั่วไป แต่มันคือ หนัง 2018 ที่พาย้อนไปเบอร์ลินปี 1977 ยุคกำแพงแบ่งเมืองอึมครึม ฝนพรำ รถตำรวจวิ่งผ่าน และตึกเก่าของคณะมาร์กอสที่ข้างนอกดูขลังเหมือนวิหารศิลปะ แต่ข้างในเย็นเยียบเหมือนมีอะไรหายใจอยู่ใต้พื้นไม้ ซูซี่ที่รับบทโดย ดาโกต้า จอห์นสัน เดินเข้ามาตัวเปล่าไม่มีพื้นฐานบัลเลต์คลาสสิกเป๊ะ ๆ แต่ท่าเต้นของเธอมีแรงดิบ มีไฟ มีอะไรบางอย่างที่ มาดามบลองก์ ครูใหญ่ผู้ทรงอิทธิพลที่รับบทโดย ทิลด้า สวินตัน เห็นแล้วตาเป็นประกายทันที จากเด็กใหม่ที่ไม่มีใครรู้จัก เธอพุ่งขึ้นเป็นตัวเต็งกลางห้องซ้อมในเวลาแค่ข้ามคืน เพื่อนร่วมคณะทั้งอิจฉาทั้งทึ่ง ส่วนคนดูอย่างเราจะเริ่มรู้สึกแปลก ๆ ตั้งแต่ตอนนี้แหละ ว่าทำไมครูถึงจ้องเธอเป็นพิเศษ ทำไมท่าเต้นต้องเค้นจนเจ็บ ทำไมเสียงเปียโนกับเสียงเท้ากระทบพื้นมันฟังแล้วขนลุกมากกว่าจะไพเราะ ใครชอบงานภาพหม่น ๆ ดนตรีหลอน ๆ และการแสดงเฉือนกันแบบตัวแม่ปะทะดาวรุ่ง อยากดูแบบ พากย์ไทย ให้อินยาว ๆ คืนเดียวจบ บอกเลยว่าบรรยากาศของเรื่องนี้กินขาด ดูบนมือถือตอนดึก ๆ ปิดไฟ ห้องเงียบ ๆ คือหลอนคูณสิบ แล้วความเดือดมันเริ่มจากตรงนี้ คณะที่ควรจะเป็นที่พักใจของนักเต้น กลับมีคนหายไปทีละคนแบบเงียบ ๆ ตอนแรกก็อ้างว่าลาออก ย้ายออก หนีกลับบ้าน แต่คนที่อยู่เริ่มกระซิบกันแล้วว่าไม่ใช่ ไหนจะเพื่อนสนิทของนักเต้นที่หายไปอย่าง แพทริเซีย ที่ทิ้งสมุดบันทึกพร่ำเพ้อเรื่องแม่มดไว้เป็นปึก ไหนจะ โอลก้า สาวมั่นที่อยู่ดี ๆ ก็โวยวายจะลาออกกลางห้องซ้อมแล้วก็หายสาบสูญไปในคืนนั้นเลย ห้องซ้อมที่เคยมีแต่เสียงนับจังหวะ หนึ่ง สอง สาม เริ่มมีเสียงร้องไห้ เสียงทะเลาะ เสียงวิ่งตอนตีสาม ผนังเก่า ๆ เริ่มเหมือนมีตาคอยมอง ทางเดินยาว ๆ ในหอพักเริ่มเหมือนเขาวงกตที่ไม่มีทางออก ซูซี่เองก็ยิ่งเต้นยิ่งเปลี่ยน จากเด็กสาวขี้อายกลายเป็นคนมั่นใจจนเพื่อนยังทัก สายตาของมาดามบลองก์ที่มองเธอก็ยิ่งลึกขึ้นทุกวัน เหมือนครูไม่ได้แค่ปั้นนักเต้น แต่กำลังรออะไรบางอย่างจากร่างกายของเธอ ไหนจะหมอจิตวิทยาแก่ ๆ อย่าง ดร.เคลมเพอเรอร์ ที่พยายามขุดความจริงเพราะคนไข้ของเขาหายเข้าไปในคณะนี้แล้วไม่ได้ออกมาอีกเลย ทุกเส้นเรื่องมันบีบเข้ามาพร้อมกัน ความงามกับความเจ็บปวดมันเริ่มแยกกันไม่ออก ท่าเต้นที่ควรจะพลิ้วกลับเต็มไปด้วยเหงื่อ รอยช้ำ เสียงกระดูก เสียงหอบ เหมือนร่างกายกำลังถูกเคี่ยวจนถึงขีดสุดเพื่อความสมบูรณ์แบบอะไรสักอย่างที่ไม่มีใครกล้าพูดชื่อออกมาตรง ๆ พีคกว่านั้นคือหนังมันเล่นกับธีมใหญ่มาก ทั้งอำนาจ ความเป็นแม่ ความเป็นหญิง ความเป็นหมู่คณะ ศิลปะต้องแลกด้วยอะไร ความไว้ใจกับความถูกครอบงำมันห่างกันแค่เส้นบาง ๆ มาดามบลองก์ไม่ใช่ครูใจร้ายแบบนางมารทั่วไปนะ เธออบอุ่น นุ่มนวล เข้าใจเด็ก เหมือนแม่ที่โอบทุกคนไว้ แต่ในความโอบนั้นมันมีความกลืนกินอยู่ด้วย เธอพูดเรื่องศิลปะเหมือนพูดเรื่องศาสนา ร่างกายคือเครื่องบูชา ความเจ็บปวดคือพิธีกรรม ส่วนซูซี่ก็ไม่ใช่เหยื่อใส ๆ ที่รอให้ช่วย เธอทะเยอทะยาน เธออยากเด่น เธอพร้อมทุ่มทั้งชีวิตเพื่อยืนกลางเวที ความสัมพันธ์ของคู่นี้เลยทั้งดึงดูดทั้งน่ากลัว เหมือนแม่กับลูก เหมือนครูกับศิษย์ เหมือนผู้ล่ากับเหยื่อที่สลับบทกันได้ตลอดเวลา ยิ่งคณะเตรียมงานแสดงใหญ่ประจำปี บรรยากาศยิ่งตึงจนแทบขาดใจ การซ้อมหนักขึ้น กฎเข้มขึ้น กลางคืนมีพิธีแปลก ๆ มีเสียงสวด มีห้องห้ามเข้า เพื่อนร่วมห้องของซูซี่อย่าง ซาร่า เริ่มสืบเองเพราะทนความสงสัยไม่ไหว แล้วสิ่งที่เธอเจอใต้พื้นไม้ หลังกระจก ในห้องเก็บของเก่า มันทำให้ทุกทฤษฎีเรื่องแม่มดที่เคยคิดว่าเพ้อเจ้อ เริ่มดูจริงขึ้นมาเรื่อย ๆ หนังค่อย ๆ สะสมความหลอนแบบไม่รีบ ไม่ปาขวัญผวาใส่หน้า แต่ใช้ภาพ ใช้แสงสลัว ๆ ใช้ดนตรีของ ธอม ยอร์ก ที่ทั้งเศร้าทั้งหลอน มาบีบหัวใจคนดูทีละนิด จนเรารู้สึกเหมือนนั่งดูบัลเลต์รอบพิเศษที่ยิ่งเต้นยิ่งหลุดการควบคุม ยิ่งสวยยิ่งน่ากลัว แล้วคำถามคือซูซี่มาที่นี่เพราะโชคชะตาหรือเพราะถูกเลือกไว้ตั้งแต่แรกกันแน่ คืนเปิดการแสดงที่ทุกคนรอคอยกำลังจะมาถึง เวทีพร้อม แสงพร้อม คนดูพร้อม แต่หลังม่านมีอะไรรอเชือดอยู่ ใครคือแม่ที่แท้จริงของคณะนี้ ใครคือเหยื่อคนต่อไปที่เสียงเท้าจะหยุดนับกลางอากาศ แล้วท่าเต้นสุดท้ายที่ซูซี่ต้องเต้นคนเดียวกลางวงล้อม มันคือทางขึ้นสู่ดาวหรือทางลงสู่หลุมกันแน่ ถ้าอยากรู้ว่าความงามจะกลืนคนได้ขนาดไหน ต้องกดเข้าไปดูเองให้มันค้างคาในหัวไปทั้งคืน