ชู จี-ฮุน

The Lady in the Van

คุณป้ารถแวน

คำว่า ขอจอดแป๊บเดียวนะ คุณว่ามันน่ารักหรือน่ากลัวกว่ากัน สำหรับเรา ฟังครั้งแรกก็ดูไม่มีอะไรเลยเนอะ แค่ที่ว่างตรงทางเข้าบ้านนิดเดียวเอง อลัน เบนเน็ตต์ (Alan Bennett) เขาก็คิดแบบนั้นแหละ เขาเป็นนักเขียนที่ขอแค่โต๊ะเงียบ ๆ กับถนนที่ไม่วุ่นวายก็พอใจแล้ว ส่วนคู่กรณีของเราคือ มิส เชพเพิร์ด (Miss Shepherd) คุณป้าเจ้าของรถแวนเก่า ๆ คร่ำ ๆ ที่ได้ แมกกี สมิธ มาเล่นได้น่าหมั่นไส้ชะมัด ป้าแกเลี้ยวมาจอดปุ๊บ ยิ้มแห้ง ๆ ปั๊บ แล้วขออยู่ตรงนี้แป๊บเดียว ส่วนอลันฉบับ อเล็กซ์ เจนนิงส์ ก็สุภาพสไตล์คนอังกฤษ ปฏิเสธใครไม่เป็น ได้แต่พยักหน้าไปก่อน ใครจะคิดว่าพยักหน้าเบา ๆ ครั้งนั้นจะลากยาวไปสิบห้าปี พอแป๊บเดียวกลายเป็นแป๊บยาว ความปวดหัวของจริงก็เริ่มเลย คุณลองนึกดู ตื่นมาเจอรถคันเดิมขวางทางเข้าทุกเช้า จะถอยรถก็ติด จะกวาดบ้านก็ลำบาก จะชวนเพื่อนมาก็ต้องตอบคำถามว่าป้าเป็นใคร อลันเขาไม่ใช่คนใจร้ายนะ ออกจะใจดีด้วยซ้ำ แต่เขาก็หวงความเงียบหวงพื้นที่เหมือนเรานี่แหละ ส่วนป้าเชพเพิร์ดก็ไม่ใช่สายยอมง่าย ๆ เธอมีโลกของเธอ กฎของเธอ ศักดิ์ศรีของเธอ ใครมาสงสารก็ไม่เอา ใครมาไล่ก็ไม่ไป มันเลยกลายเป็นสงครามเย็นฉบับน่ารัก แข็งใส่กันไปมา แต่ก็แอบห่วงกันไปมา ยิ่งมีเพื่อนบ้านอย่าง รูฟัส (Rufus) คอยมองคอยแซวยิ่งวุ่น โลกของเรื่องก็คือถนนสายเงียบ ๆ ในลอนดอนนั่นแหละ คุณจะได้กลิ่นอายบ้านอังกฤษเก่า ๆ รั้วเตี้ย ๆ สนามหญ้าหน้าบ้าน กับรถแวนคันเหลืองที่จอดเด่นเป็นสง่าขัดกับทุกอย่างในซอย กลางวันแดดอ่อน ๆ คนเดินผ่านไปมา กลางคืนไฟในรถแวนดวงเล็ก ๆ เปิดวับแวมเหมือนบ้านอีกหลังที่ซ้อนอยู่ในบ้าน บรรยากาศมันจะเนิบ ๆ ช้า ๆ ไม่เร่ง ไม่โหวกเหวก มีบทสนทนาจิกกัดเบา ๆ ตามประสาคนอังกฤษ มีเสียงเปิดปิดประตูรถ เสียงลากของ เสียงบ่นตอนเช้า ที่ฟังไปฟังมาจนกลายเป็นเสียงประจำบ้านที่คุณขาดไม่ได้ จริง ๆ หนังมันพูดเรื่องความใจดีแบบไม่สมบูรณ์แบบนั่นแหละ ไม่ได้ใจดีเพราะพร้อมร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่ใจดีเพราะทนกันไปวันละนิดจนผูกพัน โทนเลยอบอุ่นปนขำแห้ง ๆ มีเหงาเจือจาง ๆ แบบผู้ใหญ่เข้าใจชีวิต ถ้าคุณชอบหนังคาแรกเตอร์แน่น ๆ ดราม่าเบา ๆ ที่ดูแล้วอิ่มใจ ไม่ต้องลุ้นหักมุม แค่เฝ้าดูคนสองคนที่โลกไม่เหมือนกันเลยค่อย ๆ ยอมให้กันเข้ามาในชีวิต เรื่องนี้คือคำตอบเลย มาดูเถอะ แล้วคุณจะรักเสียงประตูรถแวนเก่า ๆ โดยไม่รู้ตัว